Levítico 18:26

וּשְׁמַרְתֶּם אַתֶּם אֶת־חֻקֹּתַי וְאֶת־מִשְׁפָּטַי וְלֹא תַעֲשׂוּ מִכֹּל הַתּוֹעֵבֹת הָאֵלֶּה הָֽאֶזְרָח וְהַגֵּר הַגָּר בְּתוֹכְכֶֽם׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וּשְׁמַרְתֶּ֣ם אַתֶּ֗ם אֶת־חֻקֹּתַי֙ וְאֶת־מִשְׁפָּטַ֔י וְלֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ מִכֹּ֥ל הַתּוֹעֵבֹ֖ת הָאֵ֑לֶּה הָֽאֶזְרָ֔ח וְהַגֵּ֖ר הַגָּ֥ר בְּתוֹכְכֶֽם׃

Griego (Septuaginta)

καὶ φυλάξεσθε πάντα τὰ νόμιμά μου καὶ πάντα τὰ προστάγματά μου, καὶ οὐ ποιήσετε ἀπὸ πάντων τῶν βδελυγμάτων τούτων, ὁ ἐνχώριος ἢ ὁ προσγενόμενος προσήλυτος ἐν ὑμῖν·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Custodite legitima mea atque judicia, et non faciatis ex omnibus abominationibus istis, tam indigena quam colonus qui peregrinantur apud vos.

Español

Por lo tanto, ustedes deben obedecer mis reglamentos y mis leyes, y no cometer ninguna de estas cosas asquerosas. Esto aplica tanto para los israelitas como para los extranjeros que viven entre ustedes.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Guardad, pues, vosotros mis estatutos y mis derechos, y no hagáis ninguna de todas estas abominaciones: ni el natural ni el extranjero que peregrina entre vosotros.

Inglés

But you are to keep My statutes and ordinances, and you must not commit any of these abominations — neither your native-born nor the foreigner who lives among you.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo formula una orden general dirigida al pueblo: guardar los estatutos y las normas divinas, y evitar las prácticas designadas como «abominaciones» descritas en el contexto previo. La obligación se extiende explícitamente tanto al nativo como al extranjero residente.

Palabras clave

she.mar.Tem («guardar/obedecer», H8104G) — verbo qal en perfecto consecutivo, forma que continúa una secuencia de mandatos; el sujeto «ustedes» se refuerza con el pronombre independiente 'a.Tem (H0859D), dando énfasis enfático a quién debe cumplir la orden.

chu.ko.Tai («estatuto», H2708) — sustantivo femenino plural en constructo con el sufijo -i («mi»), de modo que la forma señala «mis estatutos», es decir, normas atribuidas en primera persona.

mish.pa.Tai («juicio/justicia», H4941G) — sustantivo masculino plural en constructo con el mismo sufijo posesivo «mi», paralelo estructural del término anterior.

to.'e.Vot («abominación», H8441) — sustantivo femenino plural, precedido por mi-kol («de todo») y el artículo ha-, construcción que indica «ninguna de todas estas [cosas]».

ha-Ger ha-Gar («el extranjero», H1616, y «el que mora como forastero», H1481A) — el segundo término es un participio qal del mismo campo semántico que el sustantivo Ger, funcionando como aposición que especifica «el extranjero que reside».

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos mandatos coordinados por ve- («y»): un mandato positivo (she.mar.Tem, «guardaréis») y uno negativo (lo' ta'a.Su, «no haréis»), ambos con el pronombre enfático 'a.Tem y el objeto directo marcado por 'et antes de cada sustantivo (chukotai y mishpatai). El paralelismo entre chuqqah y mishpat, ambos en plural constructo con sufijo de primera persona, produce una fórmula binaria habitual en textos legales hebreos, donde dos términos cercanos en significado se combinan para abarcar la totalidad de las disposiciones normativas.

La segunda mitad del versículo amplía el alcance del sujeto obligado mediante una construcción de dos términos: ha-'ezrach («el nativo») y ha-Ger ha-Gar be-tokh-khem («el extranjero que mora en medio de vosotros»). Aquí el participio Gar actúa como calificativo verbal de Ger, especificando la condición de residencia continua, un matiz procesal («el que está morando») que el sustantivo aislado no transmite. La preposición be- con el sustantivo constructo tokh- («medio de») y el sufijo -khem («de vosotros») ubica espacialmente al extranjero dentro del grupo social destinatario del mandato.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce chuqqah («estatuto») como νόμιμα («cosas legales, normas») y mishpat («juicio») como προστάγματα («preceptos, órdenes»), sin conservar la distinción etimológica hebrea entre «decreto» y «juicio/norma de derecho». Además, la LXX añade πάντα («todo») antes de cada término, explicitando la totalidad que en hebreo se expresa solo mediante el plural constructo sin cuantificador adicional. La Vulgata usa legitima y judicia, manteniendo cierta distinción semántica análoga a la hebrea. Para Ger ha-Gar, la LXX emplea προσγενόμενος προσήλυτος («el prosélito que se ha unido»), lo que introduce una connotación de incorporación religiosa/social no explícita en el participio hebreo Gar, que se limita a indicar residencia física.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.