Génesis 40:14
כִּי אִם־זְכַרְתַּנִי אִתְּךָ כַּאֲשֶׁר יִיטַב לָךְ וְעָשִֽׂיתָ־נָּא עִמָּדִי חָסֶד וְהִזְכַּרְתַּנִי אֶל־פַּרְעֹה וְהוֹצֵאתַנִי מִן־הַבַּיִת הַזֶּֽה׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
כִּ֧י אִם־זְכַרְתַּ֣נִי אִתְּךָ֗ כַּאֲשֶׁר֙ יִ֣יטַב לָ֔ךְ וְעָשִֽׂיתָ־נָּ֥א עִמָּדִ֖י חָ֑סֶד וְהִזְכַּרְתַּ֙נִי֙ אֶל־פַּרְעֹ֔ה וְהוֹצֵאתַ֖נִי מִן־הַבַּ֥יִת הַזֶּֽה׃
ἀλλὰ μνήσθητί μου διὰ σεαυτοῦ ὅταν εὖ σοι γένηται, καὶ ἐμοὶ ἔλεος, καὶ μνησθήσῃ περὶ ἐμοῦ Φαραώ, καὶ ἐξάξεις με ἐκ τοῦ ὀχυρώματος τούτου·
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Tantum memento mei, cum bene tibi fuerit, et facias mecum misericordiam: ut suggeras Pharaoni ut educat me de isto carcere:
Pero cuando te vaya bien, por favor acuérdate de mí. Te ruego que me hagas el favor de hablarle de mí al faraón para que me saque de este lugar.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Acuérdate, pues, de mí para contigo cuando tuvieres ese bien, y ruégote que uses conmigo de misericordia, y hagas mención de mí á Faraón, y me saques de esta casa:
But when it goes well for you, please remember me and show me kindness by mentioning me to Pharaoh, that he might bring me out of this prison.
✦ Qué dice el texto
Resumen
El pasaje registra la petición de José al copero, pidiéndole que lo recuerde cuando su situación mejore y que interceda por él ante el Faraón para sacarlo del lugar donde se encuentra. La frase se construye mediante una condición inicial seguida de una cadena de verbos en perfecto consecutivo que narran las acciones esperadas.
Palabras clave
- ki 'im («que si: excepto», H3588B + H0518B) — partícula compuesta que introduce la condición o excepción («a menos que», «pero cuando»), marcando el giro de la petición.
- zejarTani («recordar» + sufijo «me», H2142) — verbo qal perfecto, primera petición: acción completada solicitada como recuerdo puntual.
- hizkarTani («recordar» + sufijo «me», H2142) — misma raíz que zejarTani pero en hifil, forma causativa: no es «recordarme» sino «hacer que otro recuerde», es decir, mencionar activamente a José ante un tercero.
- jased («misericordia», H2617A) — sustantivo masculino singular que denota una acción de lealtad o favor, objeto directo del verbo 'asita («hacer»).
- ha-Bayit ha-Zeh («esta casa», H1004B + H2088) — sustantivo con artículo determinado y demostrativo, designa el lugar del que José pide ser sacado.
Lo que dice el texto
La frase se abre con la partícula ki 'im, que funciona como marcador condicional-adversativo: introduce lo que sucederá «cuando» (o «si») le vaya bien al copero. A partir de ahí, la sintaxis hebrea encadena cuatro verbos mediante la construcción de perfecto consecutivo (ve- + perfecto), un recurso que en hebreo bíblico señala continuidad narrativa o secuencia de acciones dentro de una petición: zajarTa («recordar»), 'asita («hacer»), hizkarTa («hacer recordar/mencionar») y hotzeTa («hacer salir»). Esta cadena verbal muestra una progresión de la petición de José: primero pide ser recordado, luego que se le haga jesed, después que se le mencione activamente ante Faraón, y finalmente que se le saque del lugar.
La raíz zkr («recordar», H2142) aparece dos veces con formas gramaticales distintas: en qal (zejarTani, «acuérdate de mí») expresa un recuerdo simple, mientras que en hifil (hizkarTani) añade el matiz causativo de «hacer recordar a otro», es decir, hablar de José ante el Faraón. Esta distinción morfológica entre la forma simple y la causativa de la misma raíz no se refleja necesariamente en las traducciones, que suelen usar verbos distintos («acuérdate» / «hagas mención») sin marcar que en hebreo se trata de la misma raíz intensificada.
Divergencias entre versiones
El sustantivo hebreo ha-Bayit ha-Zeh («esta casa», H1004B) es traducido por la LXX como ὀχυρώματος («fortaleza»/«prisión fortificada») y por la Vulgata como «carcere» («cárcel»), mientras que el término hebreo literal es «casa». Las traducciones modernas (RV1909, BSB, SBLIBRE) siguen la línea de LXX/Vulgata al verter «casa» como «prisión» o «lugar», alejándose del sentido literal de bayit.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.