Génesis 4:14

הֵן גֵּרַשְׁתָּ אֹתִי הַיּוֹם מֵעַל פְּנֵי הָֽאֲדָמָה וּמִפָּנֶיךָ אֶסָּתֵר וְהָיִיתִי נָע וָנָד בָּאָרֶץ וְהָיָה כָל־מֹצְאִי יַֽהַרְגֵֽנִי׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

הֵן֩ גֵּרַ֨שְׁתָּ אֹתִ֜י הַיּ֗וֹם מֵעַל֙ פְּנֵ֣י הָֽאֲדָמָ֔ה וּמִפָּנֶ֖יךָ אֶסָּתֵ֑ר וְהָיִ֜יתִי נָ֤ע וָנָד֙ בָּאָ֔רֶץ וְהָיָ֥ה כָל־מֹצְאִ֖י יַֽהַרְגֵֽנִי׃

Griego (Septuaginta)

εἰ ἐκβαλεῖς με σήμερον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου κρυβήσομαι, καὶ ἔσομαι στένων καὶ τρέμων ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ πᾶς ὁ εὑρίσκων με ἀποκτενεῖ με.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Ecce ejicis me hodie a facie terræ, et a facie tua abscondar, et ero vagus et profugus in terra: omnis igitur qui invenerit me, occidet me.

Español

Hoy me estás expulsando de la tierra, y tendré que esconderme de tu presencia. Andaré por el mundo como un fugitivo y un vagabundo, y cualquiera que me encuentre me matará”.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

He aquí me echas hoy de la faz de la tierra, y de tu presencia me esconderé; y seré errante y extranjero en la tierra; y sucederá que cualquiera que me hallare, me matará.

Inglés

Behold, this day You have driven me from the face of the earth, and from Your face I will be hidden; I will be a fugitive and a wanderer on the earth, and whoever finds me will kill me.”

Qué dice el texto

Resumen

Caín responde a la sentencia divina describiendo su nueva condición: expulsión de la tierra fértil, ocultamiento del rostro de Dios y una existencia itinerante marcada por el temor a ser asesinado por cualquiera que lo encuentre.

Palabras clave

ge.Rash.ta («expulsar», H1644G) — verbo piel en perfecto, segunda persona masculina: acción completada y de intensidad reforzada («has expulsado» con fuerza).

pe.Nei / pa.Nei («rostro», H6440J / H6440H) — sustantivo masculino plural en estado constructo, repetido en dos frases paralelas («rostro de la tierra» / «rostro tuyo»), lo que crea una correspondencia estructural entre el destierro físico y el destierro relacional.

'e.sa.Ter («esconder», H5641) — verbo nifal (voz pasiva/reflexiva) en imperfecto: Caín no se esconde por propia iniciativa activa sino que queda «escondido», con matiz de sufrir la separación más que de provocarla.

na' / Nad («temblar» / «vagar», H5128 / H5110) — dos participios qal masculinos singulares yuxtapuestos, formando un dueto verbal que describe un estado continuo (el «que tiembla» y el «que vaga»), no una acción puntual.

mo.tze.' («hallar», H4672) — participio qal en estado constructo («el que halla-de-mí»), construcción que generaliza el sujeto: cualquiera que cumpla la acción de hallar.

Lo que dice el texto

La frase se abre con la interjección hen («he aquí», H2005), que introduce la constatación de un hecho ya consumado, reforzada por el perfecto ge.Rash.ta. La estructura presenta un paralelismo sintáctico deliberado: me'al pe.Nei ha'adamah («de sobre el rostro de la tierra») y u.mi.pa.Nei.kha («y de tu rostro»), ambas con el mismo sustantivo panim en construcción de constructo, pero con complementos distintos (tierra / interlocutor divino). Esto coloca en el mismo plano gramatical dos formas de exclusión.

El verbo 'esaTer está en nifal, forma que en hebreo bíblico marca predominantemente la voz pasiva o reflexiva; aquí el hablante se presenta como objeto del ocultamiento más que como agente pleno de esconderse.

La secuencia na' vaNad usa dos participios qal consecutivos que en hebreo forman una unidad fonética y semántica (aliteración na'/nad), describiendo un estado permanente de inestabilidad, no dos acciones separadas. Los perfectos consecutivos con vav (ve.ha.Yiti, ve.ha.Yah) encadenan estas consecuencias como resultado directo de la expulsión previa.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce el par na' vaNad («temblar»/«vagar») como στένων καὶ τρέμων («gimiendo y temblando»), desplazando el matiz de movimiento errante hacia uno de aflicción física, mientras que el hebreo enfatiza el desplazamiento inestable. La Vulgata, en cambio, con vagus et profugus («errante y fugitivo»), se acerca más al sentido de itinerancia del hebreo que la LXX. El texto griego además vierte la condicionalidad de hen con εἰ («si»), introduciendo un matiz hipotético ausente en el hebreo, que presenta el hecho como ya consumado.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.