Génesis 20:13

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר הִתְעוּ אֹתִי אֱלֹהִים מִבֵּית אָבִי וָאֹמַר לָהּ זֶה חַסְדֵּךְ אֲשֶׁר תַּעֲשִׂי עִמָּדִי אֶל כָּל־הַמָּקוֹם אֲשֶׁר נָבוֹא שָׁמָּה אִמְרִי־לִי אָחִי הֽוּא׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיְהִ֞י כַּאֲשֶׁ֧ר הִתְע֣וּ אֹתִ֗י אֱלֹהִים֮ מִבֵּ֣ית אָבִי֒ וָאֹמַ֣ר לָ֔הּ זֶ֣ה חַסְדֵּ֔ךְ אֲשֶׁ֥ר תַּעֲשִׂ֖י עִמָּדִ֑י אֶ֤ל כָּל־הַמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר נָב֣וֹא שָׁ֔מָּה אִמְרִי־לִ֖י אָחִ֥י הֽוּא׃

Griego (Septuaginta)

ἐγένετο δὲ ἡνίκα ἐξήγαγέν με ὁ θεὸς ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός μου καὶ εἶπα αὐτῇ ταύτην τὴν δικαιοσύνην ποίησον ἐπ’ ἐμέ· εἰς πάντα τόπον οὗ ἐὰν κεῖ· εἰπὸν ἐμὲ ὅτι Ἀδελλφός μού ἐστιν.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Postquam autem eduxit me Deus de domo patris mei, dixi ad eam: Hanc misericordiam facies mecum: in omni loco, ad quem ingrediemur, dices quod frater tuus sim.

Español

Cuando Dios me hizo salir de la casa de mi padre para andar errante, yo le dije a ella: ‘Hazme este favor: en cualquier lugar adonde vayamos, di siempre que soy tu hermano’”.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y fué que, cuando Dios me hizo salir errante de la casa de mi padre, yo le dije: Esta es la merced que tú me harás, que en todos los lugares donde llegáremos, digas de mí: Mi hermano es.

Inglés

So when God had me journey from my father’s house, I said to Sarah, ‘ This is how you can show your loyalty to me: Wherever we go, say of me, “ He is my brother.”’”

Qué dice el texto

Resumen

Abraham explica a Abimélec por qué presentó a Sara como su hermana: relata que, cuando salió errante de la casa de su padre, le pidió a ella este favor para protegerse en cualquier lugar donde llegaran. El versículo cierra con la fórmula que ambos habían acordado usar: «hermano mío es él» (o «es él»).

Palabras clave

hit'u («extraviarse», H8582) — verbo hifil (causativo) en plural, perfecto: literalmente «hicieron errar/extraviar»; forma verbal plural con sujeto 'Elohim. 'Elohim («Dios», H0430G) — sustantivo masculino plural, aquí como sujeto del verbo en plural hit'u. chasdekh («misericordia/tu favor», H2617A) — sustantivo en estado constructo con sufijo pronominal de segunda persona femenina: «tu chesed» hacia mí. ta'asi («hacer», H6213A) — verbo qal imperfecto, segunda persona femenina: acción solicitada, no completada, dirigida a Sara. 'achi («mi hermano», H0251G) — sustantivo constructo con sufijo de primera persona; en la fórmula final «'achi hu» («hermano mío, él [es]»), con el sustantivo antepuesto al pronombre.

Lo que dice el texto

La frase introductoria presenta una construcción notable: el verbo hit'u («hicieron extraviar») aparece en plural, mientras que su sujeto gramatical, 'Elohim, es morfológicamente plural pero funciona en el resto del pasaje como singular (como en el resto del relato de Abraham). El texto hebreo, por tanto, conserva aquí una concordancia verbal en plural que no se refleja necesariamente en las traducciones, las cuales presentan la acción divina en singular («Dios me hizo salir»).

La petición de Abraham a Sara se articula mediante zeh chasdekh 'asher ta'asi 'immadi («esta es tu misericordia/favor que harás conmigo»), donde el sustantivo chesed en constructo con sufijo femenino señala una acción de lealtad esperada de ella. El verbo ta'asi está en imperfecto, marcando una acción todavía no realizada en el momento del discurso, sino solicitada como práctica futura y reiterada («en todo lugar adonde lleguemos»).

La fórmula final, 'achi hu («hermano mío, él [es]»), consiste en el sustantivo con sufijo posesivo antepuesto al pronombre personal hu', estructura nominal simple sin verbo copulativo explícito (como es habitual en hebreo bíblico para oraciones de predicado nominal).

Divergencias entre versiones

El hebreo usa hit'u («hicieron extraviar/errar»), verbo hifil que denota una acción causativa de desviación o error. La LXX, en cambio, traduce esta cláusula con ἐξήγαγέν («sacó/condujo fuera»), un verbo que no transmite la idea de «extraviar» sino de «conducir hacia afuera». La Vulgata sigue el mismo sentido que la LXX con eduxit («condujo/sacó»). Así, tanto la LXX como la Vulgata traducen la acción divina en términos de guía o salida, mientras que el texto hebreo emplea un verbo cuya raíz remite a errar o desviarse del camino.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.