Génesis 15:2

וַיֹּאמֶר אַבְרָם אֲדֹנָי יֱהוִה מַה־תִּתֶּן־לִי וְאָנֹכִי הוֹלֵךְ עֲרִירִי וּבֶן־מֶשֶׁק בֵּיתִי הוּא דַּמֶּשֶׂק אֱלִיעֶֽזֶר׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיֹּ֣אמֶר אַבְרָ֗ם אֲדֹנָ֤י יֱהוִה֙ מַה־תִּתֶּן־לִ֔י וְאָנֹכִ֖י הוֹלֵ֣ךְ עֲרִירִ֑י וּבֶן־מֶ֣שֶׁק בֵּיתִ֔י ה֖וּא דַּמֶּ֥שֶׂק אֱלִיעֶֽזֶר׃

Griego (Septuaginta)

λέγει δὲ Ἀβράμ Δέσποτα κύριε, τί μοι δώσεις; ἐγὼ δὲ ἀπολύομαι ἄτεκνος· ὁ δὲ υἱὸς Μάσεκ τῆς οἰκογενοῦς μου, οὗτος Δαμασκὸς Ἐλιέζερ.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Dixitque Abram: Domine Deus, quid dabis mihi? ego vadam absque liberis, et filius procuratoris domus meæ iste Damascus Eliezer.

Español

Pero Abram le respondió: “Señor Yehová, ¿qué me puedes dar, si no tengo hijos, y el heredero de mis bienes será Eliezer de Damasco?”

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y respondió Abram: Señor Jehová ¿ qué me has de dar, siendo así que ando sin hijo, y el mayordomo de mi casa es ese Damasceno Eliezer?

Inglés

But Abram replied, “ O Lord GOD, what can You give me, since I remain childless, and the heir of my house is Eliezer of Damascus?”

Qué dice el texto

Resumen

Abram responde a una promesa divina anterior con una pregunta retórica: cuestiona qué beneficio puede tener cualquier don si permanece sin hijos, señalando que su heredero actual es Eliezer, vinculado a Damasco. La frase combina una interrogación directa con una descripción de su situación mediante un participio y una aposición final.

Palabras clave

  • mah («¿qué?», H4100) — pronombre interrogativo que abre la pregunta central del versículo, dirigida directamente a la divinidad.
  • titen («dar», H5414G) — verbo en imperfecto qal, forma que expresa acción no completada, aquí con matiz de futuro («¿qué darás?»).
  • holekh («ir: continuar», H1980L) — participio qal, forma que describe un estado continuo o en curso, no una acción puntual: Abram «va siendo» sin hijos, no simplemente «es».
  • 'ariri («sin hijos», H6185) — adjetivo masculino singular que califica el estado descrito por el participio anterior.
  • ben-mesheq beiti («hijo de adquisición de mi casa», H1121J + H4943 + H1004M) — cadena de tres sustantivos en estado constructo, estructura que en hebreo indica posesión o pertenencia sucesiva («X de Y de Z»).

Lo que dice el texto

La oración se organiza en dos partes conectadas por ve- («y»): primero la pregunta con mah-titen-li («¿qué me darás?»), dirigida a 'adonai YHWH (H0136 + H3069), doble designación divina; después la descripción de la circunstancia de Abram mediante el participio holekh junto al adjetivo 'ariri, que en conjunto comunican un estado prolongado de carencia de descendencia, no un hecho aislado.

La segunda mitad del versículo presenta la construcción ben-mesheq beiti, una cadena constructa de tres términos que enlaza «hijo», «adquisición» y «casa» en una secuencia de dependencia gramatical estrecha, seguida por el pronombre hu' («él», H1931) que introduce en aposición directa, sin partícula conectora, los nombres Dammesheq («Damasco», H1834) y 'Eli'ezer («Eliezer», H0461G). Esta yuxtaposición sin conjunciones explícitas entre «él», «Damasco» y «Eliezer» es una característica sintáctica del hebreo que las traducciones deben resolver añadiendo preposiciones u organizando el orden de otro modo.

Divergencias entre versiones

La secuencia ben-mesheq beiti recibe tratamientos distintos: la LXX la traduce como υἱὸς Μάσεκ τῆς οἰκογενοῦς μου («hijo de Masek, mi doméstica»), tomando mesheq como si fuera un nombre propio o relacionado con un personaje femenino; la Vulgata en cambio interpreta filius procuratoris domus meæ («hijo del procurador de mi casa»), leyendo la cadena constructa como una función administrativa. El RV1909 y BSB optan por «mayordomo»/«heir», mientras SBLIBRE usa «heredero», mostrando tres soluciones divergentes para una expresión hebrea de significado poco transparente en la cadena constructa.

En cuanto al título divino, el hebreo presenta dos términos yuxtapuestos, 'Adonai y YHWH (aquí vocalizado como Yehová en los datos), que la LXX vierte como Δέσποτα κύριε (dos vocativos griegos) y la Vulgata como Domine Deus, mientras las traducciones modernas citadas (RV1909, BSB, SBLIBRE) reproducen «Señor Jehová»/«Señor GOD»/«Señor Yehová», conservando de distintas maneras la doble designación.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.