Deuteronomio 9:18
וָֽאֶתְנַפַּל לִפְנֵי יְהוָה כָּרִאשֹׁנָה אַרְבָּעִים יוֹם וְאַרְבָּעִים לַיְלָה לֶחֶם לֹא אָכַלְתִּי וּמַיִם לֹא שָׁתִיתִי עַל כָּל־חַטַּאתְכֶם אֲשֶׁר חֲטָאתֶם לַעֲשׂוֹת הָרַע בְּעֵינֵי יְהוָה לְהַכְעִיסֽוֹ׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וָֽאֶתְנַפַּל֩ לִפְנֵ֨י יְהוָ֜ה כָּרִאשֹׁנָ֗ה אַרְבָּעִ֥ים יוֹם֙ וְאַרְבָּעִ֣ים לַ֔יְלָה לֶ֚חֶם לֹ֣א אָכַ֔לְתִּי וּמַ֖יִם לֹ֣א שָׁתִ֑יתִי עַ֤ל כָּל־חַטַּאתְכֶם֙ אֲשֶׁ֣ר חֲטָאתֶ֔ם לַעֲשׂ֥וֹת הָרַ֛ע בְּעֵינֵ֥י יְהוָ֖ה לְהַכְעִיסֽוֹ׃
καὶ ἐδεήθην ἐναντίον Κυρίου δεύτερον καθάπερ καὶ τὸ πρότερον τεσσεράκοντα ἡ μέ ῥᾶς καὶ τεσσεράκοντα νύκτας· ἄρτον οὐκ ἔφαγον καὶ ὕδωρ οὐκ ἔπιον· περὶ πασῶν τῶν ὑμῶν ὦν ἡμάρτετε, ποιῆσαι τὸ πονηρὸν ἐναντίον κυρίου τοῦ παροξῦναι αὐτόν.
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Et procidi ante Dominum sicut prius, quadraginta diebus et noctibus panem non comedens, et aquam non bibens, propter omnia peccata vestra quæ gessistis contra Dominum, et eum ad iracundiam provocastis:
Me postré ante el Señor, como al principio, durante cuarenta días y cuarenta noches. No comí pan ni bebí agua, a causa de todo el pecado que cometieron, al hacer lo que era malo a los ojos de Yehová, para provocarlo a la ira.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Y postréme delante de Jehová, como antes, cuarenta días y cuarenta noches: no comí pan ni bebí agua, á causa de todo vuestro pecado que habíais cometido haciendo mal en ojos de Jehová para enojarlo.
Then I fell down before the LORD for forty days and forty nights, as I had done the first time. I did not eat bread or drink water because of all the sin you had committed in doing what was evil in the sight of the LORD and provoking Him to anger.
✦ Qué dice el texto
Resumen
El hablante narra que se postró ante Yehová durante cuarenta días y cuarenta noches, repitiendo un ayuno anterior, sin comer pan ni beber agua, a causa del pecado cometido por el pueblo al hacer lo malo ante Yehová y provocarlo.
Palabras clave
'et.na.Pal («caer», H5307G) — verbo en hitpael, forma reflexiva, que indica una acción que el sujeto realiza sobre o hacia sí mismo: «postrarse» como acción deliberada, no un caer accidental. ka.ri.sho.Nah («como primero/anterior», H7223H) — numeral ordinal femenino singular precedido de la preposición comparativa ka, estableciendo una comparación explícita con un evento previo («como la vez primera»). 'a.Khal.ti / sha.Ti.ti («comer» H0398 / «beber» H8354) — ambos en qal perfecto, primera persona singular, expresando acciones completadas y puntuales: «no comí», «no bebí», sin matiz continuo distinto del perfecto hebreo. cha.ta.Tem («pecar», H2398) — qal perfecto, segunda persona plural masculina, atribuyendo la acción de pecar directamente a los destinatarios del discurso («ustedes pecaron»). le.hakh.'i.So («para provocarlo», H3707 + sufijo H9033) — infinitivo hifil (forma causativa) con sufijo pronominal de tercera persona, indicando la finalidad o resultado causado sobre el objeto («hacer que él se enoje»).
Lo que dice el texto
La frase se abre con la vav narrativa unida a 'et.na.Pal, verbo hitpael que marca la acción de postrarse como voluntaria y reflexiva, ante el sintagma li-f.Nei Yah.weh («delante del rostro de Yehová»), donde f.Nei es un sustantivo constructo que en hebreo funciona idiomáticamente como preposición locativa. La comparación temporal se establece con ka-ri.sho.Nah («como la anterior»), remitiendo a un evento previo sin nombrarlo explícitamente en este versículo; el numeral ordinal femenino concuerda con un sustantivo femenino implícito (probablemente «vez»).
La duración se expresa mediante la fórmula numérica 'ar.ba.'Im yom ve-'ar.ba.'Im lay.lah («cuarenta día y cuarenta noche»), con los sustantivos «día» y «noche» en singular pese a acompañar al numeral plural «cuarenta», patrón normal en hebreo bíblico para expresiones de tiempo. Los verbos 'a.Khal.ti y sha.Ti.ti, ambos en qal perfecto primera persona, se anteponen a sus objetos («pan», «agua») en la sintaxis hebrea, produciendo un énfasis en la negación absoluta de la acción antes que en el objeto mismo.
La cláusula causal final usa cha.tat.Khem («vuestro pecado», sustantivo constructo con sufijo) junto con el verbo relativo cha.ta.Tem («pecasteis»), en una estructura de repetición de la raíz ch.t.' que refuerza semánticamente la idea de transgresión. El infinitivo constructo la-'a.Sot introduce la explicación de en qué consistió ese pecado: «hacer lo malo», con ra' como adjetivo sustantivado. La expresión final le-hakh.'i.So, infinitivo hifil con sufijo, indica el efecto causado sobre Yehová como consecuencia de esa acción.
Divergencias entre versiones
El hebreo 'et.na.Pal («postrarme», H5307G) se traduce en la LXX como ἐδεήθην («supliqué/rogué»), un verbo de petición que no corresponde semánticamente al acto físico de postrarse expresado por el hitpael hebreo. La Vulgata, con procidi («me postré/caí»), y las traducciones RV1909, BSB y SBLIBRE siguen más de cerca el sentido hebreo de postración física.
La LXX añade δεύτερον («por segunda vez») donde el hebreo tiene ka-ri.sho.Nah («como la primera vez»), invirtiendo el punto de referencia numérico: el hebreo cuenta desde el evento anterior como modelo de comparación, mientras la LXX cuantifica la repetición misma.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.