Deuteronomio 5:3

לֹא אֶת־אֲבֹתֵינוּ כָּרַת יְהוָה אֶת־הַבְּרִית הַזֹּאת כִּי אִתָּנוּ אֲנַחְנוּ אֵלֶּה פֹה הַיּוֹם כֻּלָּנוּ חַיִּֽים׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

לֹ֣א אֶת־אֲבֹתֵ֔ינוּ כָּרַ֥ת יְהוָ֖ה אֶת־הַבְּרִ֣ית הַזֹּ֑את כִּ֣י אִתָּ֗נוּ אֲנַ֨חְנוּ אֵ֥לֶּה פֹ֛ה הַיּ֖וֹם כֻּלָּ֥נוּ חַיִּֽים׃

Griego (Septuaginta)

οὐχὶ τοῖς πατράσιν ὑμῶν διέθετο Κύριος τὴν διαθήκην ταύτην ἀλλ’ ἢ πρὸς ὑμᾶς· ὑμεῖς ὧδε πάντες ζῶντες σήμερον.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Non cum patribus nostris iniit pactum, sed nobiscum qui in præsentiarum sumus, et vivimus.

Español

Yehová no hizo este pacto con nuestros padres, sino con nosotros, que somos todos los que estamos aquí vivos hoy.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

No con nuestros padres hizo Jehová este pacto, sino con nosotros todos los que estamos aquí hoy vivos.

Inglés

He did not make this covenant with our fathers, but with all of us who are alive here today.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo niega que el pacto en cuestión se estableciera con la generación anterior («nuestros padres») y afirma, mediante una construcción contrastiva, que fue establecido con la generación presente, descrita como «todos nosotros, vivos, aquí, hoy».

Palabras clave

  • karat («cortar: hacer pacto», H3772H) — verbo qal perfecto; la raíz significa literalmente «cortar», aplicada idiomáticamente a la acción de establecer un pacto (berit).
  • berit («pacto», H1285) — sustantivo femenino singular, con artículo determinado (ha-berit) y el demostrativo zot («esta»), lo que señala un pacto específico ya conocido por el interlocutor.
  • 'anachnu («nosotros», H0587) — pronombre personal independiente que se añade a un verbo/preposición que ya lleva el sufijo -nu («nuestro/nos»); esta duplicación pronominal produce un efecto de énfasis sobre el sujeto.
  • kullanu (kol + sufijo -nu, H3605) — sustantivo constructo «totalidad de…» + sufijo, equivalente a «todos nosotros», reforzando la inclusión total del grupo presente.
  • chayyim («vivo», H2416A) — adjetivo masculino plural que cierra la frase calificando a los sujetos como «vivos», en contraste implícito con los padres ya fallecidos.

Lo que dice el texto

La oración se organiza con la negación lo' («no») al inicio, seguida del objeto («con nuestros padres») antepuesto al verbo karat («cortar/hacer») cuyo sujeto es Yehová. Esta anteposición del objeto antes del verbo, con la negación precediéndolo, produce una estructura de contraste enfático: se niega un término (los padres) para afirmar otro (la generación presente), introducido por la partícula ki («porque»/«sino que», H3588A), que aquí funciona como conjunción adversativa dentro de la construcción negativa-afirmativa.

La segunda mitad de la frase acumula varios elementos que refuerzan la identificación del sujeto: la preposición 'ittanu («con nosotros») ya contiene el sufijo pronominal -nu, pero se añade el pronombre independiente 'anachnu («nosotros»), redundancia gramatical que en hebreo bíblico marca énfasis. A esto se suman 'elleh («estos»), poh («aquí», H6311), ha-yom («el día», es decir «hoy») y finalmente kullanu chayyim («todos nosotros, vivos»). La acumulación de demostrativos, adverbios de lugar y tiempo, y el adjetivo final chayyim construye una descripción redundante y enfática de la generación presente como destinataria del pacto, frente a los padres mencionados al inicio.

Divergencias entre versiones

El hebreo emplea primera persona en ambos términos del contraste ('avoteinu, «nuestros padres»; 'ittanu, «con nosotros»). El texto griego de LXX aquí citado usa segunda persona: τοῖς πατράσιν ὑμῶν («vuestros padres») y πρὸς ὑμᾶς («con vosotros»), lo que cambia el sujeto gramatical del discurso de una primera persona inclusiva a una segunda persona dirigida a un «vosotros». La Vulgata, en cambio, sigue la primera persona del hebreo (patribus nostris, nobiscum), coincidiendo con el TAHOT en este punto.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.