Deuteronomio 5:24
וַתֹּאמְרוּ הֵן הֶרְאָנוּ יְהוָה אֱלֹהֵינוּ אֶת־כְּבֹדוֹ וְאֶת־גָּדְלוֹ וְאֶת־קֹלוֹ שָׁמַעְנוּ מִתּוֹךְ הָאֵשׁ הַיּוֹם הַזֶּה רָאִינוּ כִּֽי־יְדַבֵּר אֱלֹהִים אֶת־הָֽאָדָם וָחָֽי׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וַתֹּאמְר֗וּ הֵ֣ן הֶרְאָ֜נוּ יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ אֶת־כְּבֹד֣וֹ וְאֶת־גָּדְל֔וֹ וְאֶת־קֹל֥וֹ שָׁמַ֖עְנוּ מִתּ֣וֹךְ הָאֵ֑שׁ הַיּ֤וֹם הַזֶּה֙ רָאִ֔ינוּ כִּֽי־יְדַבֵּ֧ר אֱלֹהִ֛ים אֶת־הָֽאָדָ֖ם וָחָֽי׃
καὶ ἐλέγετε ἰδοὺ ἔδειξεν Κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν τὴν δόξαν αὐτοῦ, καὶ τὴν αὐτοῦ ἠκούσαμεν ἐκ μέσου τοῦ πυρός· ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ὅτι λαλήσει θεὸς πρὸς ἄνθρωπον, καὶ ζήσεται.
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Ecce ostendit nobis Dominus Deus noster majestatem et magnitudinem suam: vocem ejus audivimus de medio ignis, et probavimus hodie, quod loquente Deo cum homine, vixerit homo.
y dijeron: “He aquí que el Señor, nuestro Dios, nos ha mostrado su gloria y su grandeza, y hemos oído su voz en medio del fuego. Hoy hemos visto que Dios habla con el hombre, y él vive.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Y dijisteis: He aquí, Jehová nuestro Dios nos ha mostrado su gloria y su grandeza, y hemos oído su voz de en medio del fuego: hoy hemos visto que Jehová habla al hombre, y éste vive.
and you said, “ Behold, the LORD our God has shown us His glory and greatness, and we have heard His voice out of the fire. Today we have seen that a man can live even if God speaks with him.
✦ Qué dice el texto
Resumen
El pueblo relata a Moisés lo que experimentó en el Horeb: Yehová les mostró su kavod («gloria», H3519) y su godel («grandeza», H1433), y oyeron su voz desde el fuego. El versículo cierra con la constatación de que un ser humano puede oír hablar a Dios y seguir vivo.
Palabras clave
- her'A-nu («ver/mostrar», H7200G) — verbo hifil perfecto: forma causativa, «él nos hizo ver», es decir «nos mostró»; el sujeto es Yehová y el objeto el pueblo.
- kevoD-o («gloria de él», H3519 + H9023) — sustantivo en estado constructo con sufijo pronominal: expresa posesión directa, «su gloria».
- shama'-Nu («oír», H8085G) — verbo qal perfecto, primera persona plural: acción completada, «nosotros oímos».
- yedaBer («hablar», H1696G) — verbo piel imperfecto: forma intensiva, tercera persona, con valor de acción en curso o potencial («habla» / «puede hablar»).
- va-Chai («y vivió/vive», H2421) — verbo qal en forma de perfecto consecutivo: continúa la secuencia narrativa, «y vivió» o «y sigue vivo».
Lo que dice el texto
La frase se organiza en dos bloques verbales encadenados por va («y», H9001), típico de la narración hebrea. Primero, her'A-nu («nos mostró», H7200G) introduce lo que Yehová hizo ver: et-kevoD-o («su gloria», H3519) y ve-et-godel-O («y su grandeza», H1433), ambos sustantivos en estado constructo con sufijo pronominal de tercera persona, lo que indica posesión directa sin necesidad de preposición. El marcador 'et (H0853) señala en ambos casos el objeto directo del verbo «mostrar», aunque no se traduce.
El segundo bloque cambia de verbo: shama'-Nu («oímos», H8085G), en perfecto qal, tiene como objeto et-kol-O («su voz», H6963A + H9023), precedido por la preposición mi-Tokh («de en medio de», H8432) más el sustantivo ha-'Esh («el fuego», H0784) con artículo definido.
La cláusula final usa ki (H3588A), partícula que aquí funciona como subordinante («que»), introduciendo lo constatado: yedaBer 'Elohim et-ha-'Adam («Dios habla con el hombre»), con el verbo en piel imperfecto (yedaBer), forma que en este contexto puede leerse como acción habitual o posibilidad, no como un solo evento puntual. El cierre va-Chai («y vivió», H2421) usa el perfecto consecutivo, encadenando el resultado a la acción anterior dentro de la misma secuencia narrativa.
Divergencias entre versiones
La LXX traduce el verbo yedaBer (piel imperfecto, «habla» o «puede hablar») con futuro (λαλήσει, «hablará»), mientras que el hebreo no marca tiempo futuro explícito sino aspecto imperfectivo. La Vulgata usa un ablativo absoluto («loquente Deo cum homine, vixerit homo»), reestructurando la subordinación causal marcada por ki en hebreo. Las traducciones al español (RV1909, SBLIBRE) coinciden en verter yedaBer como presente («habla»), mientras que BSB lo interpreta como capacidad («can live even if God speaks»), reflejando la ambigüedad aspectual del imperfecto hebreo.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.