Deuteronomio 26:8

וַיּוֹצִאֵנוּ יְהוָה מִמִּצְרַיִם בְּיָד חֲזָקָה וּבִזְרֹעַ נְטוּיָה וּבְמֹרָא גָּדֹל וּבְאֹתוֹת וּבְמֹפְתִֽים׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיּוֹצִאֵ֤נוּ יְהוָה֙ מִמִּצְרַ֔יִם בְּיָ֤ד חֲזָקָה֙ וּבִזְרֹ֣עַ נְטוּיָ֔ה וּבְמֹרָ֖א גָּדֹ֑ל וּבְאֹת֖וֹת וּבְמֹפְתִֽים׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ἐξήγαγεν ἡμᾶς κύριος ἐξ Αἰγύπτου αὐτὸς ἐν ἰσχύι αὐτοῦ τῇ μεγάλῃ καὶ ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ βραχίονι ὑψηλῷ, καὶ ἐν ὁράμασιν μεγάλοις καὶ ἐν σημείοις καὶ ἐν τέρασιν·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

et eduxit nos de Ægypto in manu forti, et brachio extento, in ingenti pavore, in signis atque portentis:

Español

Yehová nos sacó de Egipto con mano poderosa, con brazo extendido, con gran terror, con señales y con prodigios;

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y sacónos Jehová de Egipto con mano fuerte, y con brazo extendido, y con grande espanto, y con señales y con milagros:

Inglés

Then the LORD brought us out of Egypt with a mighty hand and an outstretched arm, with great terror, signs, and wonders.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra la salida de Egipto atribuida a Yehová mediante una serie de cuatro expresiones instrumentales encadenadas: mano, brazo, terror y señales/prodigios. La construcción hebrea acumula estos elementos con la preposición be («en/con») repetida, describiendo el modo en que se produjo la salida.

Palabras clave

  • va-yotzi'enu («y nos sacó», H3318H) — forma verbal hifil (causativa) narrativa; el sufijo -nu («nos») marca el objeto directo del verbo, indicando que la acción de «sacar» recae sobre el sujeto que habla.
  • yad chazaqah («mano fuerte», H3027G + H2389) — sustantivo femenino singular yad modificado por el adjetivo femenino singular chazaqah; la concordancia de género confirma que el adjetivo califica a «mano».
  • zeroa' netuyah («brazo extendido», H2220 + H5186) — netuyah es un participio pasivo qal femenino, describiendo el brazo como «extendido» (estado resultante de una acción, no la acción misma).
  • mora gadol («temor grande», H4172A + H1419A) — ambos términos en masculino singular; el adjetivo gadol concuerda en género con mora.
  • otot / mofetim («señales» / «prodigios», H0226G / H4159) — ambos sustantivos en plural, sin adjetivo calificativo, unidos por la conjunción u- («y») a la serie anterior.

Lo que dice el texto

La frase se organiza alrededor de un único verbo principal, va-yotzi'enu («y nos sacó»), en forma narrativa con vav conjuntiva, seguido del sujeto Yehová (H3068G) y el complemento locativo mi-Mitzrayim («de Egipto»). A partir de ahí, el hebreo despliega cuatro sintagmas preposicionales encabezados todos por be- («con/en»): be-yad chazaqah, u-vi-zeroa' netuyah, u-ve-mora gadol, u-ve-'otot u-ve-mofetim. Esta repetición de la preposición be- en cada elemento crea una estructura acumulativa donde cada término se añade como modo o instrumento de la acción de sacar, sin subordinación jerárquica entre ellos.

Un matiz gramatical que las traducciones no siempre preservan es que netuyah («extendido») es un participio pasivo, que en hebreo describe el brazo en su condición de extendido (un estado), mientras que chazaqah («fuerte») es un adjetivo puro que califica directamente a yad («mano»). Los dos últimos elementos, 'otot y mofetim, aparecen en plural y sin adjetivo, a diferencia de yad, zeroa' y mora, que llevan cada uno su calificativo (fuerte, extendido, grande).

Divergencias entre versiones

La LXX invierte el orden de los dos primeros elementos respecto al hebreo: donde el hebreo pone primero yad chazaqah («mano fuerte») y luego zeroa' netuyah («brazo extendido»), la LXX coloca primero ἐν ἰσχύι αὐτοῦ τῇ μεγάλῃ («con su fuerza grande») y después ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ βραχίονι ὑψηλῷ («con mano fuerte y brazo alto»), añadiendo además el pronombre αὐτοῦ («su») y αὐτὸς («él mismo»), ausentes en el hebreo. La LXX también traduce mora gadol («temor grande») como ὁράμασιν μεγάλοις («visiones grandes»), una glosa distinta de «temor». La Vulgata sigue más de cerca el orden hebreo, vertiendo mora como pavore («pavor/terror»), en concordancia con el sentido hebreo de H4172A.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.