Deuteronomio 22:16
וְאָמַר אֲבִי הַֽנַּעַרָה אֶל־הַזְּקֵנִים אֶת־בִּתִּי נָתַתִּי לָאִישׁ הַזֶּה לְאִשָּׁה וַיִּשְׂנָאֶֽהָ׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וְאָמַ֛ר אֲבִ֥י הַֽנַּעַרָ֖ה אֶל־הַזְּקֵנִ֑ים אֶת־בִּתִּ֗י נָתַ֜תִּי לָאִ֥ישׁ הַזֶּ֛ה לְאִשָּׁ֖ה וַיִּשְׂנָאֶֽהָ׃
καὶ ἐρεῖ ὁ πατὴρ τῆς παιδὸς τῇ γερουσίᾳ τὴν θυγατέρα μου ταύτην δέδωκα τῷ ἀνθρώπῳ τούτῳ γυναῖκα, καὶ μισήσας αὐτὴν
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
et dicet pater: Filiam meam dedi huic uxorem: quam quia odit,
El padre de la joven dirá a los ancianos: “Yo le di mi hija a este hombre como esposa, y él la odia.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Y dirá el padre de la moza á los ancianos: Yo dí mi hija á este hombre por mujer, y él la aborrece;
and say to the elders, “ I gave my daughter in marriage to this man, but he has come to hate her.
✦ Qué dice el texto
Resumen
El versículo describe el discurso que el padre de una joven dirige a los ancianos, en el marco de un procedimiento legal: afirma que entregó a su hija en matrimonio a un hombre determinado y que ese hombre ha llegado a odiarla. El texto hebreo presenta la estructura de una declaración formal ante una autoridad.
Palabras clave
- na'ar («doncella», H5291) — sustantivo femenino singular con artículo definido (ha-na'arah), identifica a la joven como sujeto ya conocido en el contexto legal.
- zeqenim («viejo: anciano», H2205) — plural masculino con artículo, designa al colectivo ante quien se hace la declaración.
- natati («dar: dar(matrimonio)», H5414) — verbo qal perfecto, primera persona («yo he dado»), expresa una acción completada y asumida por el hablante, el padre.
- va-yisna'eha («odiar», H8130) — forma narrativa (vav conversiva) con sufijo pronominal femenino («la»), indica una acción que sigue cronológicamente a la entrega en matrimonio: «y él la odió/odia».
- 'et (H0853) — marcador de objeto directo que precede a bitti («mi hija», H1323 + sufijo H9020), señalando gramaticalmente el objeto de la acción de dar.
Lo que dice el texto
La frase hebrea se organiza en dos perfectos consecutivos encadenados por vav: primero 'amar («decir», H0559) introduce el discurso directo del padre, y dentro de ese discurse el verbo natati (H5414) en primera persona marca la acción ya realizada —la entrega de la hija en matrimonio— como un hecho consumado y asumido explícitamente por el hablante («yo he dado»). El objeto de esa entrega, bitti («mi hija», H1323 con sufijo H9020), está marcado por la partícula 'et (H0853), reforzando su función de complemento directo sin aportar significado propio.
El cierre de la oración usa va-yisna'eha (H8130), una forma narrativa que retoma la secuencia temporal: tras la entrega matrimonial, sigue el odio del esposo hacia ella, indicado por el sufijo pronominal femenino incorporado al verbo. La construcción gramatical no explicita la causa del odio, solo la secuencia de los hechos: dar en matrimonio → odiar.
Divergencias entre versiones
La LXX traduce natati con δέδωκα (perfecto de δίδωμι), preservando el aspecto de acción completada, y utiliza el participio μισήσας («habiendo odiado») en lugar de una forma verbal finita, lo que enfatiza el odio como un estado previamente alcanzado, matiz distinto de la secuencia narrativa marcada por el vav conversivo hebreo. La Vulgata usa odit (presente de indicativo), donde el hebreo emplea una forma narrativa que indica seguimiento temporal («y luego odió/odia»), y añade quia («porque»), una conjunción causal ausente en el texto hebreo, que no señala explícitamente causa entre la entrega matrimonial y el odio.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.