Deuteronomio 1:41
וַֽתַּעֲנוּ׀ וַתֹּאמְרוּ אֵלַי חָטָאנוּ לַֽיהוָה אֲנַחְנוּ נַעֲלֶה וְנִלְחַמְנוּ כְּכֹל אֲשֶׁר־צִוָּנוּ יְהוָה אֱלֹהֵינוּ וַֽתַּחְגְּרוּ אִישׁ אֶת־כְּלֵי מִלְחַמְתּוֹ וַתָּהִינוּ לַעֲלֹת הָהָֽרָה׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וַֽתַּעֲנ֣וּ׀ וַתֹּאמְר֣וּ אֵלַ֗י חָטָאנוּ֮ לַֽיהוָה֒ אֲנַ֤חְנוּ נַעֲלֶה֙ וְנִלְחַ֔מְנוּ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר־צִוָּ֖נוּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וַֽתַּחְגְּר֗וּ אִ֚ישׁ אֶת־כְּלֵ֣י מִלְחַמְתּ֔וֹ וַתָּהִ֖ינוּ לַעֲלֹ֥ת הָהָֽרָה׃
καὶ ἀπεκρίθητέ μοι καὶ εἴπατε Ημάρτομεν ἔναντι κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν· ἡμεῖς ἀναβάντες πολεμήσομεν κατὰ πάντα ὅσα ἐνετείλατο Κύριος ὁ θεὸς ἡμῶν ἡμῖν. καὶ ἀναλαβόντες ἕκαστος τὰ σκεύη τὰ πολεμικὰ αὐτοῦ καὶ συναθροισθέντες ἀνεβαίνετε εἰς τὸ ὄρος.
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Et respondistis mihi: Peccavimus Domino: ascendemus et pugnabimus, sicut præcepit Dominus Deus noster. Cumque instructi armis pergeretis in montem,
Entonces respondieron y me dijeron: “Hemos pecado contra Yehová. Subiremos a pelear, conforme a todo lo que nos ordenó el Señor, nuestro Dios”. Cada uno de ustedes se vistió con sus armas de guerra y se dispuso a subir a la región montañosa.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Entonces respondisteis y me dijisteis: Pecado hemos contra Jehová; nosotros subiremos y pelearemos, conforme á todo lo que Jehová nuestro Dios nos ha mandado. Y os armasteis cada uno de sus armas de guerra, y os apercibisteis para subir al monte.
“ We have sinned against the LORD,” you replied. “ We will go up and fight, as the LORD our God has commanded us.” Then each of you put on his weapons of war, thinking it easy to go up into the hill country.
✦ Qué dice el texto
Resumen
El versículo narra la respuesta del pueblo tras la reprensión de Moisés: reconocen haber pecado contra Yehová, deciden subir a pelear conforme a lo mandado, se ciñen las armas y se disponen a subir a la región montañosa.
Palabras clave
- chata'nu («pecar», H2398) — qal perfecto, primera persona plural: acción completada, «hemos pecado», confesión colectiva.
- tzivvanu («mandar», H6680) — piel perfecto: la forma intensiva marca un mandato con fuerza, «nos mandó», con sufijo pronominal «nos» (H9035).
- na'aleh («subir», H5927G) — qal imperfecto: acción no completada, expresa intención o futuro, «subiremos».
- tachgeru («ceñir», H2296) — forma narrativa (vav + qal): continúa la cadena de acciones sucesivas, «y entonces se ciñeron».
- tahinu («estar listo», H1951) — hifil narrativo: forma causativa que indica disponerse o prepararse activamente para una acción, aquí «al subir» (la'alot, infinitivo H5927G).
Lo que dice el texto
La frase se construye mediante una cadena de formas narrativas (vav + verbo) que encadenan acciones sucesivas: responder, decir, ceñir, disponerse. Esta estructura, característica de la prosa hebrea, presenta los hechos como una secuencia continua sin marcar pausas temporales fuertes. Dentro del discurso citado, el pueblo usa el perfecto chata'nu para la confesión (hecho consumado) y el imperfecto na'aleh para la resolución (acción proyectada), seguido de nilchamnu («pelear», H3898A) en forma nifal con perfecto consecutivo, que continúa la secuencia de intención.
La cláusula final usa el verbo tahinu en hifil, seguido del infinitivo la'alot («subir»), construcción que en hebreo describe el acto de prepararse o disponerse para subir, sin especificar la actitud interna (facilidad, confianza, etc.) más allá de la disposición misma. El sustantivo har («monte», H2022H) lleva el artículo ha- y la terminación -ah (he direccional, H9011), que indica dirección: «hacia el monte», sin necesidad de preposición explícita.
Divergencias entre versiones
El hebreo tahinu («estar listo», H1951) se traduce en RV1909 y SBLIBRE como «se apercibió/se dispuso», siguiendo el sentido de preparación; BSB en cambio traduce «thinking it easy», introduciendo una connotación de facilidad o presunción que no aparece en la glosa strong ni en la morfología hifil provista.
La LXX añade el participio συναθροισθέντες («reunidos/congregados»), elemento sin correspondencia directa en las palabras hebreas listadas, lo que constituye una expansión respecto al texto hebreo.
La Vulgata convierte la secuencia narrativa en una cláusula subordinada temporal («Cumque… pergeretis», «mientras subían»), alterando la estructura de acciones sucesivas coordinadas propia del hebreo por una construcción de subordinación temporal en latín.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.