Génesis 45:19

וְאַתָּה צֻוֵּיתָה זֹאת עֲשׂוּ קְחוּ־לָכֶם מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם עֲגָלוֹת לְטַפְּכֶם וְלִנְשֵׁיכֶם וּנְשָׂאתֶם אֶת־אֲבִיכֶם וּבָאתֶֽם׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וְאַתָּ֥ה צֻוֵּ֖יתָה זֹ֣את עֲשׂ֑וּ קְחוּ־לָכֶם֩ מֵאֶ֨רֶץ מִצְרַ֜יִם עֲגָל֗וֹת לְטַפְּכֶם֙ וְלִנְשֵׁיכֶ֔ם וּנְשָׂאתֶ֥ם אֶת־אֲבִיכֶ֖ם וּבָאתֶֽם׃

Griego (Septuaginta)

σὺ δὲ ἔντειλαι ταῦτα, λαβεῖν αὐτοῖς ἁμάξας ἐκ γῆς Αἰγύπτου τοῖς παιδίοις ὑμῶν καὶ ταῖς γυναιξίν, καὶ ἀναλαβόντες τὸν πατέρα ὑμῶν παραγίνεσθε·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Præcipe etiam ut tollant plaustra de terra Ægypti, ad subvectionem parvulorum suorum ac conjugum: et dicito: Tollite patrem vestrum, et properate quantocius venientes.

Español

También ordénales esto: ‘Llévense carretas de Egipto para sus niños y sus esposas, y traigan a su padre.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y tú manda: Haced esto: tomaos de la tierra de Egipto carros para vuestros niños y vuestras mujeres; y tomad á vuestro padre, y venid.

Inglés

You are also directed to tell them: ‘ Take wagons from the land of Egypt for your young children and your wives, and bring your father and come back.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo transmite una orden de Faraón, comunicada a través de José, dirigida a los hermanos de éste: deben tomar carretas de Egipto para transportar a los niños, las esposas y al padre, y luego venir a Egipto. El texto combina una forma verbal pasiva inicial con una serie de imperativos y perfectos consecutivos que detallan la acción a realizar.

Palabras clave

tzuveitah («mandar», H6680) — verbo en pual (voz pasiva intensiva), perfecto: literalmente «tú has sido mandado», indicando que José recibe la orden de otro (Faraón) antes de transmitirla.

'agalot («carreta», H5699) — sustantivo femenino plural, objeto concreto que se ordena tomar.

taf («niño», H2945) — sustantivo masculino singular en forma constructa («niño/prole de»), término colectivo para la descendencia menor.

nesa'tem («alzar/llevar», H5375H) — qal perfecto consecutivo: continúa la cadena de acciones tras los imperativos previos, marcando la secuencia «tomen carretas… y lleven a su padre».

va'tem («venir», H0935G) — qal perfecto consecutivo, cierra la secuencia con la acción final: «y vengan».

Lo que dice el texto

La frase inicial וְאַתָּה צֻוֵּיתָה presenta una particularidad gramatical: el verbo tzuveitah está en pual, voz pasiva, literalmente «y tú has sido mandado». Esto sitúa a José como receptor de una orden (de Faraón, según el contexto narrativo previo) que él transmite. Inmediatamente después, זֹאת עֲשׂוּ («esto haced») cambia a imperativo plural, dirigiéndose ya no a José sino a los hermanos — un giro de destinatario dentro de la misma oración, sin marca gráfica que lo señale más que el cambio de número gramatical (singular a plural).

La secuencia de instrucciones sigue con dos imperativos ('asu, «hagan»; kechu, «tomen») y luego dos perfectos consecutivos (nesa'tem, va'tem) unidos por vav narrativa. Esta alternancia entre imperativo y perfecto consecutivo es un recurso sintáctico del hebreo bíblico para encadenar una serie de acciones dentro de una misma orden: primero la acción inmediata («tomen carretas»), luego las consecuencias esperadas («y llevarán a su padre… y vendrán»). El objeto directo אֲבִיכֶם («vuestro padre») lleva el marcador אֶת, propio de complementos directos definidos, sin que esto añada matiz semántico adicional.

Divergencias entre versiones

El hebreo tzuveitah es pasivo («tú has sido mandado»), pero tanto la LXX (ἔντειλαι, imperativo) como la Vulgata (Praecipe, imperativo «manda») convierten la construcción en una orden activa dirigida a José («manda tú esto»), sin conservar la idea de que José mismo recibe un mandato previo.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.