Génesis 43:8
וַיֹּאמֶר יְהוּדָה אֶל־יִשְׂרָאֵל אָבִיו שִׁלְחָה הַנַּעַר אִתִּי וְנָקוּמָה וְנֵלֵכָה וְנִֽחְיֶה וְלֹא נָמוּת גַּם־אֲנַחְנוּ גַם־אַתָּה גַּם־טַפֵּֽנוּ׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וַיֹּ֨אמֶר יְהוּדָ֜ה אֶל־יִשְׂרָאֵ֣ל אָבִ֗יו שִׁלְחָ֥ה הַנַּ֛עַר אִתִּ֖י וְנָק֣וּמָה וְנֵלֵ֑כָה וְנִֽחְיֶה֙ וְלֹ֣א נָמ֔וּת גַּם־אֲנַ֥חְנוּ גַם־אַתָּ֖ה גַּם־טַפֵּֽנוּ׃
εἶπεν δὲ Ἰούδας πρὸς Ἰσραὴλ τὸν πατέρα αὐτοῦ Ἀπ’ ὅστ’ εἷλον τὸ παιδάριον μετ’ ἐμοῦ, καὶ ἀναστάντες πορευσόμεθα, ἵνα ζῶμεν καὶ μὴ ἀποθάνωμεν καὶ ἡμεῖς καὶ σὺ καὶ ἡ ἀποσκευὴ ἡμῶν.
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Judas quoque dixit patri suo: Mitte puerum mecum, ut proficiscamur, et possimus vivere: ne moriamur nos et parvuli nostri.
Entonces Judá le dijo a su padre Israel: “Deja que el muchacho vaya conmigo. Así nos pondremos en camino de inmediato, y podremos sobrevivir. De lo contrario, moriremos nosotros, tú y nuestros niños.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Entonces Judá dijo á Israel su padre: Envía al mozo conmigo, y nos levantaremos é iremos, á fin que vivamos y no muramos nosotros, y tú, y nuestros niños.
And Judah said to his father Israel, “ Send the boy with me, and we will go at once, so that we may live and not die — neither we, nor you, nor our children.
✦ Qué dice el texto
Resumen
Judá se dirige a su padre Israel (Jacob) pidiéndole que permita a Benjamín («el muchacho») partir con él y sus hermanos hacia Egipto. La estructura de la frase encadena una petición imperativa con dos infinitivos de movimiento y una consecuencia expresada en términos de vida o muerte para todo el grupo familiar.
Palabras clave
- shilChah («enviar: partir», H7971G) — verbo qal en imperativo, forma directa de mandato/ruego de Judá a su padre.
- naar («muchacho», H5288) — sustantivo con artículo definido (ha-, H9009) y con he final marcada como "he parágica" (énfasis), referido a Benjamín.
- naKumah («levantarse», H6965B) y neLekhah («ir», H1980G) — ambos verbos qal en forma cohortativa (aquí descrita como infinitivo), primera persona plural, expresando una acción conjunta propuesta.
- nichYeh («vivir», H2421) — imperfecto qal con vav, marcando propósito o resultado: "para que vivamos".
- gam...gam...gam («también», H1571) — adverbio repetido tres veces, estructurando la enumeración de los sujetos afectados: anachnu («nosotros», H0587), attah («tú», H0859A) y tappenu («nuestro niño/los pequeños», H2945 + sufijo H9025).
Lo que dice el texto
La frase se organiza en dos bloques. El primero es la petición propiamente dicha: shilChah hannaar itti («envía al muchacho conmigo»), con el imperativo shilChah dirigido directamente al padre. El segundo bloque encadena tres formas verbales en primera persona plural —naKumah («levantémonos»), neLekhah («vayamos») y, tras la conjunción, nichYeh («vivamos»)— seguidas de la negación lo namut («y no muramos»). Esta cadena de verbos en primera persona plural, unidos por la conjunción ve- (H9002), construye una secuencia de acción-propósito: partir para poder vivir, con la alternativa explícita de morir si no se actúa.
La repetición triple del adverbio gam («también») —aplicado sucesivamente a anachnu («nosotros»), attah («tú») y tappenu («nuestro niño»)— construye una enumeración enfática que incluye a Judá y sus hermanos, al padre Israel, y a los dependientes menores bajo el mismo riesgo de muerte. El sustantivo naar («muchacho») lleva artículo definido, identificándolo como referente ya conocido en el discurso previo (Benjamín), y la nota sobre la he parágica indica una marca de énfasis en la forma hebrea que no tiene equivalente morfológico directo en la traducción.
Divergencias entre versiones
El término tappenu (H2945 + sufijo), que el aparato glosa como «niño» en singular con sufijo «nuestro», se traduce en LXX como ἡ ἀποσκευὴ ἡμῶν («nuestro equipaje/bagaje»), una lectura que no corresponde al sentido de "niños" sino a bienes o dependientes en sentido más amplio. La Vulgata, en cambio, traduce parvuli nostri («nuestros pequeños»), coincidiendo con el sentido de crías o niños que reflejan RV1909, BSB y SBLIBRE. Esta divergencia entre la LXX y las demás versiones afecta a quiénes se menciona como parte del grupo amenazado por la muerte si el viaje no se realiza.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.