Génesis 33:10

וַיֹּאמֶר יַעֲקֹב אַל־נָא אִם־נָא מָצָאתִי חֵן בְּעֵינֶיךָ וְלָקַחְתָּ מִנְחָתִי מִיָּדִי כִּי עַל־כֵּן רָאִיתִי פָנֶיךָ כִּרְאֹת פְּנֵי אֱלֹהִים וַתִּרְצֵֽנִי׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיֹּ֣אמֶר יַעֲקֹ֗ב אַל־נָא֙ אִם־נָ֨א מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ וְלָקַחְתָּ֥ מִנְחָתִ֖י מִיָּדִ֑י כִּ֣י עַל־כֵּ֞ן רָאִ֣יתִי פָנֶ֗יךָ כִּרְאֹ֛ת פְּנֵ֥י אֱלֹהִ֖ים וַתִּרְצֵֽנִי׃

Griego (Septuaginta)

εἶπεν ἑ Ἰακώβ Εἰ εὕρηκα χάριν ἐναντίον σου, δέξαι τὰ δῶρα διὰ τῶν ἐμῶν χειρῶν. ἕνεκεν τούτου ἴδον τὸ πρόσωπόν σου ὡς ἄν τις ἴδοι πρόσωπον θεοῦ, καὶ εὐδοκήσεις με·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Dixitque Jacob: Noli ita, obsecro: sed si inveni gratiam in oculis tuis, accipe munusculum de manibus meis. Sic enim vidi faciem tuam, quasi viderim vultum Dei: esto mihi propitius,

Español

Jacob insistió: “¡No, por favor! Si realmente me he ganado tu favor, acepta el regalo que te ofrezco. El ver tu rostro ha sido para mí como ver el rostro de Dios, ya que me has recibido muy bien.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y dijo Jacob: No, yo te ruego, si he hallado ahora gracia en tus ojos, toma mi presente de mi mano, pues que así he visto tu rostro, como si hubiera visto el rostro de Dios; y hazme placer.

Inglés

But Jacob insisted, “ No, please! If I have found favor in your sight, then receive this gift from my hand. For indeed, I have seen your face, and it is like seeing the face of God, since you have received me favorably.

Qué dice el texto

Resumen

Jacob responde a Esaú insistiendo en que acepte su ofrenda, tras haber ofrecido el favor de este. El versículo articula la petición mediante fórmulas de cortesía y culmina con una comparación entre el rostro de Esaú y el rostro divino, cerrando con la afirmación de que Esaú lo ha aceptado favorablemente.

Palabras clave

  • na' («por favor», H4994) — interjección que aparece dos veces (posiciones 5 y 7), reforzando el tono de súplica cortés de Jacob.
  • chen («favor», H2580) — sustantivo que, junto con la preposición be'einekha («en tus ojos»), forma la expresión idiomática de búsqueda de aprobación.
  • paneikha («tu rostro», H6440H) — sustantivo masculino plural constructo con sufijo, repetido en la comparación con penei 'Elohim («rostro de Dios»).
  • 'Elohim («Dios», H0430G) — sustantivo masculino plural, aquí en la expresión constructa penei 'Elohim («rostro de Dios»).
  • tirtzeni («me aceptaste/me favoreciste», H7521) — verbo qal narrativo con sufijo pronominal de primera persona, que cierra la frase indicando la acción recibida por Jacob.

Lo que dice el texto

La frase se construye sobre una secuencia verbal encadenada por la vav narrativa (va-, H9001), típica de la prosa hebrea: va-yomer («y dijo») introduce el discurso directo de Jacob. Dentro del discurso, la partícula negativa 'al («no», H0408) seguida de na' («por favor») forma una fórmula de cortesía insistente, reforzada por la repetición condicional 'im-na' («si, por favor»). El verbo matzati («he hallado», H4672) está en perfecto, señalando una acción ya completada —el hallazgo del favor— que sirve de condición para lo que sigue.

La secuencia continúa con ve-lakachta («y tomarás», H3947H), un perfecto consecutivo que mantiene la cadena de acción iniciada por la vav narrativa, indicando la consecuencia lógica de la condición anterior. La construcción minchati mi-yadi («mi ofrenda de mi mano») usa dos sustantivos en constructo con sufijos de primera persona, enfatizando la procedencia directa del regalo.

La comparación central se articula mediante ki 'al-ken («porque por esto») seguido de dos infinitivos con la raíz ra'ah («ver», H7200G): ra'iti paneikha («he visto tu rostro») y kir'ot penei 'Elohim («como ver el rostro de Dios»). La partícula comparativa ki (H9004) introduce el paralelismo entre ambos rostros, ambos en construcción constructa con panim («rostro», H6440H) en plural masculino, forma habitual del sustantivo en hebreo aunque el referente sea singular. El versículo cierra con va-tirtzeni («y me aceptaste», H7521), verbo narrativo con sufijo de primera persona que retoma la vav narrativa, situando la aceptación de Esaú como resultado final de la secuencia.

Divergencias entre versiones

El hebreo repite dos veces la interjección na' («por favor», H4994) en las posiciones 5 y 7, dando a la súplica de Jacob un tono marcadamente insistente («no, por favor... si, por favor..."). La LXX no reproduce esta doble partícula, traduciendo simplemente «Εἰ εὕρηκα χάριν» («si he hallado gracia»), sin el «no» inicial ni la repetición cortés. La Vulgata sí conserva parcialmente esta estructura con «Noli ita, obsecro: sed si inveni gratiam», manteniendo el «no» inicial y una sola instancia de súplica.

La LXX añade además una comparación explicativa no presente literalmente en el hebreo: «ὡς ἄν τις ἴδοι πρόσωπον θεοῦ» («como si alguien viera el rostro de un dios»), introduciendo la partícula hipotética «ὡς ἄν τις», que expande la construcción comparativa hebrea kir'ot penei 'Elohim con un matiz más explícitamente hipotético que el infinitivo hebreo.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.