Génesis 31:42

לוּלֵי אֱלֹהֵי אָבִי אֱלֹהֵי אַבְרָהָם וּפַחַד יִצְחָק הָיָה לִי כִּי עַתָּה רֵיקָם שִׁלַּחְתָּנִי אֶת־עָנְיִי וְאֶת־יְגִיַע כַּפַּי רָאָה אֱלֹהִים וַיּוֹכַח אָֽמֶשׁ׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

לוּלֵ֡י אֱלֹהֵ֣י אָבִי֩ אֱלֹהֵ֨י אַבְרָהָ֜ם וּפַ֤חַד יִצְחָק֙ הָ֣יָה לִ֔י כִּ֥י עַתָּ֖ה רֵיקָ֣ם שִׁלַּחְתָּ֑נִי אֶת־עָנְיִ֞י וְאֶת־יְגִ֧יַע כַּפַּ֛י רָאָ֥ה אֱלֹהִ֖ים וַיּ֥וֹכַח אָֽמֶשׁ׃

Griego (Septuaginta)

εἰ μὴ ὁ θεὸς τοῦ πατρός μου Ἀβραὰμ καὶ ὁ φόβος Ἰσαὰκ ἦν μοι, νῦν ἂν κενόν με ἐξαπέστειλας· τὴν ταπείνωσίν μου καὶ τὸν κόπον τῶν χειρῶν μου ἴδεν ὁ θεός, καὶ ἤλεγξέν σε χθές.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Nisi Deus patris mei Abraham, et timor Isaac affuisset mihi, forsitan modo nudum me dimisisses: afflictionem meam et laborem manuum mearum respexit Deus, et arguit te heri.

Español

Si el Dios de mi padre, el Dios de Abraham y el Temor de Isaac, no hubiera estado conmigo, seguramente me habrías despedido con las manos vacías. Pero Dios vio mi aflicción y el duro trabajo de mis manos, y anoche te reprendió”.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Si el Dios de mi padre, el Dios de Abraham, y el temor de Isaac, no fuera conmigo, de cierto me enviarías ahora vacío: vió Dios mi aflicción y el trabajo de mis manos, y reprendióte anoche.

Inglés

If the God of my father, the God of Abraham and the Fear of Isaac, had not been with me, surely by now you would have sent me away empty-handed. But God has seen my affliction and the toil of my hands, and last night He rendered judgment.” Jacob’s Covenant with Laban

Qué dice el texto

Resumen

El versículo forma parte del discurso de Jacob a Labán, en el que afirma que si no fuera por la presencia del Dios de su padre y de Abraham, y por el «pavor de Isaac», Labán lo habría despedido con las manos vacías. Concluye señalando que Dios vio su aflicción y el esfuerzo de sus manos, y por ello reprendió a Labán la noche anterior.

Palabras clave

lulei («a menos que», H3884) — partícula condicional que abre una oración hipotética irreal en pasado, dando al versículo el tono de «si no hubiera sido así». pachad («pavor», H6343) en construcción con Yitzchak — sustantivo en estado constructo, forma una unidad con «Isaac»: «pavor de Isaac», una designación aplicada a la divinidad paralela a «Dios de Abraham». shilachta + ni («enviar/partir» + «me», H7971G + H9030) — verbo piel en perfecto con sufijo pronominal: la forma intensiva piel indica una acción de despedir/expulsar de manera enfática, no un simple «dejar ir». ra'ah («ver», H7200G) — verbo qal perfecto, tercera persona masculina, sujeto Elohim: acción completada, «vio». vaiyokhach («reprender», H3198) — verbo hifil en forma narrativa (vav conversiva): la conjugación causativa marca una acción decisiva e iniciada por el sujeto, encadenada a la narración precedente («y entonces reprendió»).

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos bloques unidos por la partícula ki («porque», H3588A). El primero es una condicional irreal introducida por lulei: el sujeto compuesto —Elohei aviy («Dios de mi padre», con Elohei en plural constructo), Elohei Avraham («Dios de Abraham») y pachad Yitzchak («pavor de Isaac»)— se une al verbo hayah («ser», H1961, qal perfecto) más la preposición li («a mí», H9005+H9030), formando la expresión «ha sido conmigo». La estructura constructa repetida (Dios de mi padre / Dios de Abraham / pavor de Isaac) encadena tres designaciones divinas mediante la misma sintaxis genitiva, sin que el texto explicite si se trata de tres formulaciones de una sola entidad o de matices distintos.

El segundo bloque, introducido por ki («porque»), presenta dos verbos en perfecto qal (ra'ah, «vio») y un verbo hifil narrativo (vaiyokhach, «reprendió»), ambos con Elohim como sujeto explícito. El objeto de la visión divina se marca dos veces con el nefesh 'et (marcador de objeto directo, H0853): 'et-'anyi («mi aflicción») y 'et-yegia' kapai («el trabajo de mis palmas», con kapai en dual constructo, indicando ambas manos). El adverbio reikam («de vacío», H7387) califica la acción hipotética de shilachta («enviar», piel perfecto), describiendo el modo —vacío, sin bienes— en que Jacob habría sido despedido.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce pachad Yitzchak («pavor de Isaac») como ho phobos Isaak («el temor/miedo de Isaac»), coincidiendo semánticamente con el hebreo. La Vulgata usa timor Isaac («el temor de Isaac»), también equivalente. En el verbo final, el hebreo vaiyokhach... amesh («y reprendió... anoche») se vierte en LXX como ēlegxen se chthes («te reprendió ayer/anoche»), agregando explícitamente el pronombre «te» que en el hebreo no aparece como objeto directo marcado, aunque se sobreentiende por el contexto verbal en hifil. La Vulgata sigue este mismo patrón con arguit te heri («te reprendió ayer»), también añadiendo el pronombre «te» ausente en la superficie sintáctica hebrea.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.