Génesis 30:18

וַתֹּאמֶר לֵאָה נָתַן אֱלֹהִים שְׂכָרִי אֲשֶׁר־נָתַתִּי שִׁפְחָתִי לְאִישִׁי וַתִּקְרָא שְׁמוֹ יִשָּׂשכָֽר׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַתֹּ֣אמֶר לֵאָ֗ה נָתַ֤ן אֱלֹהִים֙ שְׂכָרִ֔י אֲשֶׁר־נָתַ֥תִּי שִׁפְחָתִ֖י לְאִישִׁ֑י וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ יִשָּׂשכָֽר׃

Griego (Septuaginta)

καὶ εἶπεν Λεία Δέδωκέν μοι ὁ θεὸς τὸν μισθόν μου ἀνθ’ ὧν ἔδωκα τὴν παιδίσκην μου τῷ ἀνδρί μου· καὶ ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰσσαχάρ, ὅ ἐστιν Μισθός.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

et ait: Dedit Deus mercedem mihi, quia dedi ancillam meam viro meo: appellavitque nomen ejus Issachar.

Español

Lea dijo: “Dios me ha dado mi recompensa por haberle dado mi sirvienta a mi esposo”. Por eso lo llamó Isacar.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y dijo Lea: Dios me ha dado mi recompensa, por cuanto dí mi sierva á mi marido: por eso llamó su nombre Issachâr.

Inglés

Then Leah said, “ God has rewarded me for giving my maidservant to my husband.” So she named him Issachar.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra que Lea, tras el nacimiento de un hijo, declara que 'Elohim («Dios», H0430G) le ha dado un «salario» (H7939) por haber entregado su sierva a su marido, y a partir de esa declaración nombra al niño Yissashkar («Isacar», H3485G).

Palabras clave

  • natán («dar», H5414G) — aparece dos veces en perfecto qal: primero con Dios como sujeto («Dios ha dado»), luego con Lea como sujeto («yo di»), estableciendo un paralelo entre la acción divina y la acción humana de Lea.
  • sekharí («mi salario», H7939) — sustantivo en forma constructa con sufijo de primera persona; el término denota una retribución o paga, vinculado fonéticamente al nombre que se impone al niño.
  • shifchatí («mi sierva», H8198) — constructo con sufijo posesivo, indica el objeto de la acción de dar realizada por Lea.
  • va-tiqrá' («y llamó», H7121H) — verbo qal en forma narrativa (con vav conversiva), tercera persona femenina, sujeto Lea; introduce el acto de nombrar como consecuencia directa de lo dicho antes.
  • Yissashkar («Isacar», H3485G) — nombre propio masculino que cierra la secuencia iniciada por sekharí.

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos movimientos verbales unidos por la conjunción 'asher («que», H0834A). El primer movimiento es la declaración de Lea introducida por va-tómer («y dijo», H0559) en forma narrativa: afirma que 'Elohim natán («Dios dio») su sekharí («mi salario»). El segundo movimiento, introducido por 'asher, retoma el mismo verbo natán pero ahora en primera persona (natáti, «yo di»), refiriéndose a la entrega de su shifchatí («mi sierva») a su 'ishí («mi marido», H0376H). La repetición del verbo natán en ambas cláusulas —una con Dios como agente, otra con Lea como agente— construye una correspondencia gramatical entre dar y recibir que la traducción al español mantiene mediante el uso reiterado de «dar» y «dado».

La secuencia se cierra con va-tiqrá' shemó («y llamó su nombre»), fórmula narrativa estándar para la imposición de nombre, seguida del nombre propio Yissashkar. El sustantivo sekharí («mi salario») que motiva la declaración de Lea comparte raíz consonántica con el nombre impuesto, vínculo que el texto hebreo hace explícito mediante la yuxtaposición pero que no se traduce como tal en las versiones.

Divergencias entre versiones

La LXX añade al final la glosa explicativa ὅ ἐστιν Μισθός («que significa Salario»), ausente en el texto hebreo masorético (TAHOT), en la Vulgata y en las traducciones al español. Esta adición explicita para el lector griego la relación etimológica entre sekharí y el nombre Yissashkar, relación que el hebreo deja implícita.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.