Génesis 24:46

וַתְּמַהֵר וַתּוֹרֶד כַּדָּהּ מֵֽעָלֶיהָ וַתֹּאמֶר שְׁתֵה וְגַם־גְּמַלֶּיךָ אַשְׁקֶה וָאֵשְׁתְּ וְגַם הַגְּמַלִּים הִשְׁקָֽתָה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַתְּמַהֵ֗ר וַתּ֤וֹרֶד כַּדָּהּ֙ מֵֽעָלֶ֔יהָ וַתֹּ֣אמֶר שְׁתֵ֔ה וְגַם־גְּמַלֶּ֖יךָ אַשְׁקֶ֑ה וָאֵ֕שְׁתְּ וְגַ֥ם הַגְּמַלִּ֖ים הִשְׁקָֽתָה׃

Griego (Septuaginta)

καὶ σπεύσασα καθδῖλεν τὴν ὑδρίαν ἐπὶ τὸν βραχίονα αὐτῆς άφ᾿ ἑαυτῆς καὶ εἶπεν Πίε σύ, καὶ τὰς καμήλους σου ποτιῶ· καὶ ἔπιον, καὶ τὰς καμήλους μου ἐπότισεν.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Quæ festinans deposuit hydriam de humero, et dixit mihi: Et tu bibe, et camelis tuis tribuam potum. Bibi, et adaquavit camelos.

Español

Ella enseguida bajó su cántaro del hombro y me dijo: ‘Beba usted, y también les daré de beber a sus camellos’. Así que yo bebí, y ella también les dio agua a los camellos.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y prestamente bajó su cántaro de encima de sí, y dijo: Bebe, y también á tus camellos daré á beber. Y bebí, y dió también de beber á mis camellos.

Inglés

She quickly lowered her jar from her shoulder and said, ‘ Drink, and I will water your camels as well.’ So I drank, and she also watered the camels.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra la respuesta rápida de una mujer (Rebeca, según el contexto del capítulo) ante la petición de agua: baja su cántaro, ofrece de beber al hombre y también a sus camellos. La acción se presenta como una secuencia continua de verbos en forma narrativa hebrea.

Palabras clave

  • temaher («apresurarse», H4116A) — verbo en piel (forma intensiva), narrativo: enfatiza la rapidez de la acción, no solo que ocurrió sino que fue hecha con prontitud.
  • tored («descender», H3381) — verbo en hifil (causativa): ella no desciende, sino que hace descender el cántaro; la forma causativa marca la acción transitiva sobre el objeto.
  • ashqeh («dar de beber», H8248G) — hifil imperfecto, primera persona: forma causativa que indica «hacer beber», con aspecto de acción en curso o por realizarse, en boca de la mujer que promete la acción.
  • hishqatah («dar de beber», H8248G) — hifil perfecto, tercera persona femenina: misma raíz causativa que ashqeh, pero en perfecto, marcando la acción como completada al cierre del relato.
  • gemalleikha / gemallim («camello», H1581) — el primero en forma constructa con sufijo («tus camellos»), el segundo con artículo definido y plural absoluto («los camellos»): la alternancia constructo/absoluto sigue el uso normal de posesión y referencia genérica en la narración.

Lo que dice el texto

La frase hebrea está construida como una cadena de formas narrativas (vav consecutivo) que suceden una tras otra: temahertoredtomerashqeheshet (ver. no listado explícitamente en la tabla pero presente en el texto) → hishqatah. Esta cadena de verbos narrativos da la sensación de una secuencia rápida y continua de acciones, reforzada semánticamente por el verbo inicial temaher, «apresurarse», en piel.

El uso reiterado de la raíz causativa H8248G (ashqeh, hishqatah) en dos formas verbales distintas —imperfecto para la promesa de la mujer y perfecto para la constatación final del narrador— marca un contraste temporal: primero la acción se presenta como intención o proceso («daré de beber»), luego como hecho consumado («dio de beber»). El texto hebreo no explicita de qué parte del cuerpo desciende el cántaro; solo dice mē'aleiha («de sobre ella»), preposición compuesta sin mención anatómica.

Divergencias entre versiones

Tanto la LXX como la Vulgata añaden un detalle anatómico ausente en el hebreo provisto: la LXX traduce ἐπὶ τὸν βραχίονα αὐτῆς («sobre su brazo») y la Vulgata de humero («del hombro»), mientras que el hebreo simplemente indica mē'aleiha («de sobre ella» o «de encima de sí»), sin especificar la parte del cuerpo. Las traducciones al español (RV1909, BSB, SBLIBRE) siguen más de cerca la fórmula hebrea general («de encima de sí» / «del hombro», este último por influjo de la Vulgata en algunas versiones), mostrando cómo la tradición griega y latina introdujeron una precisión física que el texto hebreo no ofrece explícitamente en este punto.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.