Génesis 24:43
הִנֵּה אָנֹכִי נִצָּב עַל־עֵין הַמָּיִם וְהָיָה הָֽעַלְמָה הַיֹּצֵאת לִשְׁאֹב וְאָמַרְתִּי אֵלֶיהָ הַשְׁקִֽינִי־נָא מְעַט־מַיִם מִכַּדֵּֽךְ׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
הִנֵּ֛ה אָנֹכִ֥י נִצָּ֖ב עַל־עֵ֣ין הַמָּ֑יִם וְהָיָ֤ה הָֽעַלְמָה֙ הַיֹּצֵ֣את לִשְׁאֹ֔ב וְאָמַרְתִּ֣י אֵלֶ֔יהָ הַשְׁקִֽינִי־נָ֥א מְעַט־מַ֖יִם מִכַּדֵּֽךְ׃
ἰδοὺ ἐγὼ ἕστηκα ἐπὶ τὴν πηγὴν τοῦ ὕδατος, καὶ αἱ θυγατέρες τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξελεύσονται ὑδρεύσασθαι ὕδωρ, καὶ ἱστᾶι ἡ παρθένος ᾗ ἄν Πότισόν με μικρὸν ὕδωρ ἐκ τῆς ὑδρίας σου,
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
ecce sto juxta fontem aquæ, et virgo, quæ egredietur ad hauriendam aquam, audierit a me: Da mihi pauxillum aquæ ad bibendum ex hydria tua:
Aquí estoy, junto a este manantial. Si una muchacha viene a sacar agua, yo le diré: “Por favor, dame a beber un poco de agua de tu cántaro”.
Español clásico (Reina-Valera 1909)
He aquí yo estoy junto á la fuente de agua; sea, pues, que la doncella que saliere por agua, á la cual dijere: Dame á beber, te ruego, un poco de agua de tu cántaro;
Here I am, standing beside this spring. Now if a maiden comes out to draw water and I say to her, ‘ Please let me drink a little water from your jar,’
✦ Qué dice el texto
Resumen
El pasaje presenta una declaración en primera persona sobre una posición física ("estar de pie junto al manantial") seguida de una secuencia condicional narrada en el pasado: la llegada de una doncella a sacar agua y la petición que el hablante le formulará. La construcción hebrea encadena estos eventos mediante formas verbales que indican continuidad temporal.
Palabras clave
- nitzav («estar de pie», H5324) — participio nifal masculino singular; describe una posición sostenida, no una acción puntual.
- ha-'almah («la doncella», H5959 + H9009) — sustantivo femenino singular con artículo definido, señalando una persona específica dentro del relato, no una cualquiera.
- ha-yotzet («la que sale», H3318G + H9009) — participio qal femenino singular con artículo; funciona como aposición que califica a 'almah, describiéndola por la acción que realiza.
- ve-amarti («y dije/diré», H0559) — perfecto qal con vav, primera persona; forma parte de la cadena de perfectos consecutivos que estructura la secuencia narrativa.
- hashqini («dame de beber», H8248H) — imperativo hifil femenino singular con sufijo pronominal de primera persona («-ni», H9030); la forma causativa indica la acción de "hacer beber", no simplemente "beber".
Lo que dice el texto
La frase se articula en dos bloques unidos por vav narrativa (H9001): primero la declaración de posición (hinneh 'anokhi nitzav, «he aquí yo estoy de pie»), y luego una secuencia de perfectos consecutivos (ve-hayah, ve-amarti) que en hebreo bíblico marca continuidad de acción dentro de un mismo hilo temporal, aunque morfológicamente sean formas de "perfecto". Esta construcción permite que el hablante narre una serie de eventos futuros o hipotéticos como si ya estuvieran encadenados a la situación presente descrita al inicio.
La doncella es identificada mediante el participio ha-yotzet lish'ov («la que sale para sacar agua»), donde el infinitivo lish'ov (H7579) expresa el propósito de la salida. El imperativo hashqini-na' combina la forma causativa hifil («hacer beber», no «beber») con la partícula de cortesía na' (H4994), y el sustantivo me'at-mayim mi-kaddekh usa dos construcciones de estado constructo («poco de agua», «de tu cántaro») que en hebreo encadenan los sustantivos sin preposición explícita entre ellos.
Divergencias entre versiones
El hebreo (TAHOT) presenta un único sujeto, ha-'almah ha-yotzet («la doncella que sale»), con artículo definido en ambos elementos. La LXX (Swete) inserta una frase adicional, αἱ θυγατέρες τῶν ἀνθρώπων («las hijas de los hombres»), que no tiene correspondencia directa en el texto hebreo provisto, ampliando el sujeto antes de retomar ἡ παρθένος («la doncella»). La Vulgata, en cambio, sigue más de cerca la estructura hebrea con virgo, quae egredietur («la virgen que saldrá»). Las traducciones modernas (BSB «a maiden», SBLIBRE «una muchacha») optan por un artículo indefinido, mientras el hebreo mantiene el artículo definido ha- en ha-'almah.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.