Génesis 19:3

וַיִּפְצַר־בָּם מְאֹד וַיָּסֻרוּ אֵלָיו וַיָּבֹאוּ אֶל־בֵּיתוֹ וַיַּעַשׂ לָהֶם מִשְׁתֶּה וּמַצּוֹת אָפָה וַיֹּאכֵֽלוּ׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיִּפְצַר־בָּ֣ם מְאֹ֔ד וַיָּסֻ֣רוּ אֵלָ֔יו וַיָּבֹ֖אוּ אֶל־בֵּית֑וֹ וַיַּ֤עַשׂ לָהֶם֙ מִשְׁתֶּ֔ה וּמַצּ֥וֹת אָפָ֖ה וַיֹּאכֵֽלוּ׃

Griego (Septuaginta)

καὶ παρεβιόζετο αὐτούς, καὶ ἐξέκλιναν πρὸς αὐτόν. καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ· καὶ ἐποίησεν αὐτοῖς πότον καὶ ἀζύμους ἒπεψεν αὐτοῖς, καὶ ἔφαγον ωρὸ τοῦ κοιμηθῆναι.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Compulit illos oppido ut diverterent ad eum: ingressisque domum illius fecit convivium, et coxit azyma, et comederunt.

Español

Pero Lot les insistió tanto que fueron con él y entraron en su casa. Allí les preparó una gran cena, horneó pan sin levadura, y ellos comieron.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Mas él porfió con ellos mucho, y se vinieron con él, y entraron en su casa; é hízoles banquete, y coció panes sin levadura, y comieron.

Inglés

But Lot insisted so strongly that they followed him into his house. He prepared a feast for them and baked unleavened bread, and they ate.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra en secuencia rápida cómo Lot insiste ante sus visitantes, quienes ceden y entran en su casa, donde él les prepara comida —incluyendo pan sin levadura— y comen. La sintaxis hebrea encadena cinco acciones mediante la vav narrativa, dando sensación de continuidad sin pausas.

Palabras clave

yifsar («porfiar», H6484) — verbo qal narrativo; describe la insistencia de Lot como acción puntual dentro de la secuencia. yasuru («apartarse», H5493) — qal narrativo, tercera persona plural; marca el cambio de rumbo de los visitantes hacia la casa de Lot. mishteh («banquete», H4960) — sustantivo masculino singular; designa lo que Lot «hace» (ya'as, H6213) para ellos. matzot («pan sin levadura», H4682) — sustantivo femenino plural; objeto del verbo afah («cocer», H0644). afah («cocer», H0644) — único verbo en perfecto (acción completada) dentro de una cadena de narrativos, lo que lo distingue morfológicamente del resto de las acciones encadenadas.

Lo que dice el texto

La frase hebrea está construida como una cadena de cinco formas verbales con vav narrativa (yifsar, yasuru, yavo'u, ya'as, yokhelu), recurso que en la narrativa hebrea indica sucesión temporal estrecha entre las acciones: porfiar, apartarse, entrar, hacer, comer. Dentro de esta cadena se inserta afah («cocer») en forma de perfecto simple, no narrativo, lo cual gramaticalmente lo separa levemente del hilo de acciones principales, aunque el sentido temporal en la traducción resulta equivalente.

El sustantivo bet («casa», H1004B) aparece en estado constructo con sufijo pronominal (beito, «su casa»), construcción típica hebrea para expresar posesión sin partícula independiente. De modo similar, mishteh recibe el sufijo lahem («a ellos») mediante la preposición le-, indicando el beneficiario de la acción de «hacer».

El verbo yifsar (H6484) implica una acción de insistencia intensa; su forma qal simple no añade matices causativos o reflexivos, por lo que la intensidad transmitida en las traducciones («porfió mucho», «insistió tanto») proviene principalmente del adverbio me'od («mucho», H3966) que lo acompaña, no de la raíz verbal en sí.

Divergencias entre versiones

La LXX añade al final la expresión πρὸ τοῦ κοιμηθῆναι («antes de dormir/acostarse»), frase ausente en el texto hebreo (TAHOT), que termina simplemente en vayokhelu («y comieron»).

La Vulgata traduce yifsar me'od como «compulit illos oppido» («los obligó con fuerza»), una fórmula latina que intensifica la idea de coacción, mientras el hebreo usa el verbo patsar («porfiar») sin implicar necesariamente coerción física.

La LXX vierte mishteh («banquete», H4960) como πότον, término que en griego se asocia más específicamente con «bebida» o «banquete de bebida», mientras que el hebreo mishteh tiene un campo semántico más amplio de «banquete» en general.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.