Éxodo 31:18

וַיִּתֵּן אֶל־מֹשֶׁה כְּכַלֹּתוֹ לְדַבֵּר אִתּוֹ בְּהַר סִינַי שְׁנֵי לֻחֹת הָעֵדֻת לֻחֹת אֶבֶן כְּתֻבִים בְּאֶצְבַּע אֱלֹהִֽים׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיִּתֵּ֣ן אֶל־מֹשֶׁ֗ה כְּכַלֹּתוֹ֙ לְדַבֵּ֤ר אִתּוֹ֙ בְּהַ֣ר סִינַ֔י שְׁנֵ֖י לֻחֹ֣ת הָעֵדֻ֑ת לֻחֹ֣ת אֶ֔בֶן כְּתֻבִ֖ים בְּאֶצְבַּ֥ע אֱלֹהִֽים׃

Griego (Septuaginta)

Καὶ ἔδωκεν Μωσεῖ, ἡνίκα κατέπαυσεν λαλῶν αὐτῷ ἱέν τῷ ὄρει τῷ Σεινά, τὰς δύο πλάκας τοῦ μαρτυρίου, πλάκας λιθίνας γεγραμμένας τῷ δακτύλω τοῦ θεοῦ.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Deditque Dominus Moysi, completis hujuscemodi sermonibus in monte Sinai, duas tabulas testimonii lapideas, scriptas digito Dei.

Español

Cuando Yehová terminó de hablar con Moisés en el monte Sinaí, le dio las dos tablas del pacto, que eran de piedra y estaban escritas por el dedo mismo de Dios.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y dió á Moisés, como acabó de hablar con él en el monte de Sinaí, dos tablas del testimonio, tablas de piedra escritas con el dedo de Dios.

Inglés

When the LORD had finished speaking with Moses on Mount Sinai, He gave him the two tablets of the Testimony, tablets of stone inscribed by the finger of God.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra la entrega de dos tablas de piedra a Moisés, una vez concluido el discurso divino en el monte Sinaí. El texto hebreo especifica que las tablas contienen el «testimonio» y que su escritura fue producida por el «dedo» de una entidad designada con el sustantivo Elohim («Dios», H0430G).

Palabras clave

  • va-yiTen («dar», H5414G) — verbo qal con vav narrativa: introduce la acción principal de la secuencia, «y dio», sin especificar en el texto hebreo mismo el sujeto (se infiere del contexto anterior).
  • ke-khaloTo («acabar», H3615G) — infinitivo piel con sufijo pronominal («su acabar»): expresa una acción completada, marcando el punto temporal en que ocurre la entrega.
  • lujoT ha-'eDut («tablas del testimonio», H3871 + H5715) — sustantivo femenino plural en constructo más sustantivo con artículo: la construcción de estado constructo une «tablas» a «el testimonio», indicando la función o contenido del objeto, no meramente su material.
  • ketuVim («escribir», H3789) — participio pasivo qal, masculino plural, concordando con «tablas»: describe el estado resultante de la acción de escribir, no el acto mismo.
  • 'etzBa' 'Elohim («dedo de Dios», H0676 + H0430G) — sustantivo femenino singular en constructo más nombre: la forma constructa señala pertenencia o agente instrumental de la escritura.

Lo que dice el texto

La oración hebrea se organiza mediante una cláusula temporal introducida por la preposición ke («como/cuando») más el infinitivo khaloTo («su acabar»), que fija el momento de la acción principal («dar») en relación con el cese de otra acción («hablar», daBer, H1696G). Esta estructura de infinitivo con sufijo pronominal es un recurso hebreo para expresar simultaneidad o inmediata sucesión temporal («cuando él terminó de...»), sin que el hebreo provisto indique explícitamente quién es el sujeto de "dar" ni de "acabar" mediante un nombre propio en este versículo: se identifica mediante el verbo en tercera persona masculina singular y el sufijo pronominal, cuyo referente se establece por el contexto narrativo previo, no por esta oración aislada.

La frase lujoT ha-'eDut, «tablas del testimonio», emplea el estado constructo, en el cual el primer sustantivo (lujoT, plural) queda gramaticalmente ligado al segundo (ha-'eDut, con artículo), de modo que la traducción capta una relación de pertenencia o contenido: son tablas caracterizadas por o relativas al «testimonio». Luego se repite lujoT en construcción distinta, lujoT 'Even («tablas de piedra»), especificando el material, también en estado constructo. El participio ketuVim concuerda en género y número con las tablas, describiendo su condición pasiva de «escritas», y la frase final be-'etzBa' 'Elohim («con el dedo de Dios») usa la preposición be para indicar el instrumento o agente de la escritura, en construcción constructa que une «dedo» a «Dios».

Divergencias entre versiones

La Vulgata (VULCLEM) introduce explícitamente el sujeto «Dominus» («el Señor») en «Deditque Dominus Moysi», mientras que el hebreo provisto no incluye un nombre para el sujeto de va-yiTen en este versículo, solo la forma verbal en tercera persona. La LXX (LXXSWETE), por su parte, tampoco nombra un sujeto explícito («καὶ ἔδωκεν», «y dio»), coincidiendo en este punto con la estructura elíptica del hebreo. Las traducciones modernas (BSB, SBLIBRE) optan por suplir «the LORD» o «Yehová» como sujeto, información no contenida morfológicamente en la palabra va-yiTen misma.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.