Éxodo 28:7

שְׁתֵּי כְתֵפֹת חֹֽבְרֹת יִֽהְיֶה־לּוֹ אֶל־שְׁנֵי קְצוֹתָיו וְחֻבָּֽר׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

שְׁתֵּ֧י כְתֵפֹ֣ת חֹֽבְרֹ֗ת יִֽהְיֶה־לּ֛וֹ אֶל־שְׁנֵ֥י קְצוֹתָ֖יו וְחֻבָּֽר׃

Griego (Septuaginta)

δύο ἐπωμίδες συνέχουσαι ἔσονται αὐτῷ ἑτέρα τὴν ἑτέραν, ἐπὶ τοῖς δυσὶ μέρεσιν ἐξηρτισμένοι·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Duas oras junctas habebit in utroque latere summitatum, ut in unum redeant.

Español

Tendrá dos tirantes unidos a sus esquinas para poder sujetarlo.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Tendrá dos hombreras que se junten á sus dos lados, y se juntará.

Inglés

It shall have two shoulder pieces attached at two of its corners, so it can be fastened.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo describe un elemento estructural de una vestidura: dos piezas llamadas khe.te.Fot («hombro», H3802) que se unen entre sí y se fijan a los dos extremos de la prenda. La frase hebrea combina un participio activo con una forma verbal pasiva para describir tanto la acción de unir como el resultado de estar unido.

Palabras clave

khe.te.Fot («hombro», H3802) — sustantivo femenino plural; designa las piezas físicas del objeto descrito.

choe.Rot («unir», H2266) — participio qal femenino plural; describe una acción en curso, funcionando como adjetivo verbal («las que unen» o «unientes»).

yih.yeh («ser», H1961) — imperfecto qal; junto al participio anterior forma una construcción perifrástica que expresa un estado habitual o característico.

ke.tzo.Ta («extremo», H7098) — sustantivo femenino plural en estado constructo con sufijo pronominal; indica los puntos terminales a los que se refiere la unión.

chu.Bar («unir», H2266) — perfecto consecutivo en pual (voz pasiva intensiva); retoma la misma raíz del participio inicial pero en voz pasiva, cerrando la frase con el resultado del proceso.

Lo que dice el texto

La estructura hebrea presenta primero el sujeto (she.Tei khe.te.Fot, «dos [de] hombro[s]») calificado por el participio choe.Rot, que en construcción con el imperfecto yih.yeh forma una expresión perifrástica: no se dice simplemente «habrá dos hombreras», sino que se describe su función mediante el participio activo, indicando una característica continua o inherente del objeto («serán unientes» más que «se unirán» puntualmente).

La segunda mitad del versículo repite la raíz H2266 pero cambia de participio qal a chu.Bar, perfecto pual. Este cambio de voz —de activa/continua a pasiva/completada— y de aspecto verbal (de participio a perfecto consecutivo con vav) marca un cierre distinto: la acción de unir, antes descrita como propiedad de las piezas, aquí se presenta como resultado consumado. La misma raíz hebrea aparece así en dos formas gramaticales distintas, un recurso que la traducción a otros idiomas necesariamente aplana al usar un solo verbo («unir», «juntar») para ambas.

Divergencias entre versiones

La LXX no traduce H2266 de manera uniforme: para el primer choe.Rot usa συνέχουσαι («que mantienen juntas»), y para el chu.Bar final emplea ἐξηρτισμένοι («ajustados», «completados»), un verbo de raíz distinta que no retoma la idea de «unión» sino de «acabado» o «ajuste».

La Vulgata traduce el cierre pasivo (chu.Bar) con la cláusula final «ut in unum redeant» («para que vuelvan a ser uno»), una expresión perifrástica que interpreta el resultado de la unión en términos de propósito, mientras el hebreo lo presenta como un hecho consumado mediante el perfecto consecutivo, sin marcador de finalidad explícito.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.