Éxodo 19:12

וְהִגְבַּלְתָּ אֶת־הָעָם סָבִיב לֵאמֹר הִשָּׁמְרוּ לָכֶם עֲלוֹת בָּהָר וּנְגֹעַ בְּקָצֵהוּ כָּל־הַנֹּגֵעַ בָּהָר מוֹת יוּמָֽת׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וְהִגְבַּלְתָּ֤ אֶת־הָעָם֙ סָבִ֣יב לֵאמֹ֔ר הִשָּׁמְר֥וּ לָכֶ֛ם עֲל֥וֹת בָּהָ֖ר וּנְגֹ֣עַ בְּקָצֵ֑הוּ כָּל־הַנֹּגֵ֥עַ בָּהָ֖ר מ֥וֹת יוּמָֽת׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ἀφοριεῖς τὸν λαὸν κύκλῳ λέγων Προσέχετε ἑαυτοῖς τοῦ ἀναβῆναι εἰς τὸ ὄρος καὶ θιγεῖν τι αὐτοῦ· πᾶς ὁ ἁψάμενος τοῦ ὄρους θανάτῳ τελευτήσει.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Constituesque terminos populo per circuitum, et dices ad eos: Cavete ne ascendatis in montem, nec tangatis fines illius: omnis qui tetigerit montem, morte morietur.

Español

Ponle límites al pueblo alrededor del monte, y adviérteles: ‘Tengan mucho cuidado de no subir al monte ni de tocar sus faldas. Cualquiera que toque el monte será condenado a muerte.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y señalarás término al pueblo en derredor, diciendo: Guardaos, no subáis al monte, ni toquéis á su término: cualquiera que tocare el monte, de seguro morirá:

Inglés

And you are to set up a boundary for the people around the mountain and tell them, ‘ Be careful not to go up on the mountain or touch its base. Whoever touches the mountain shall surely be put to death.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo contiene una orden divina a Moisés para que establezca un límite alrededor del pueblo, con la instrucción de que nadie suba al monte ni toque su extremo. Se especifica que quien toque el monte morirá, mediante una construcción verbal que enfatiza la certeza de esa consecuencia.

Palabras clave

  • hig.bal.Ta («limitar», H1379) — verbo en hifil (forma causativa) y perfecto consecutivo, segunda persona masculina singular: indica que el sujeto (Moisés) provoca la acción de poner un límite, no que él mismo se limite.
  • hi.sha.me.Ru («guardar: cuidar», H8104J) — imperativo en nifal (voz pasiva/reflexiva), plural masculino: es una orden dirigida al pueblo, con matiz reflexivo de «cuidarse a sí mismos».
  • ka.Tze.hu («extremo» + sufijo «su», H7097A) — sustantivo en estado constructo con sufijo pronominal: señala una parte específica del monte, «su extremo/borde», no el monte entero.
  • no.Ge.a' («tocar», H5060) — participio qal masculino singular: describe una acción habitual o característica, «el que toca», funcionando como sujeto sustantivado de la oración final.
  • Mot yuMat («morir» + «morir», H4191 dos veces) — infinitivo absoluto seguido de imperfecto en hofal: esta duplicación morfológica refuerza la acción verbal, construcción típica del hebreo bíblico para intensificar una afirmación.

Lo que dice el texto

La frase se estructura en dos partes claramente diferenciadas por el verbo le.'Mor («decir», H0559) en infinitivo, que introduce el discurso directo. La primera parte es la orden a Moisés (hig.bal.Ta, causativa), y la segunda es el contenido literal de lo que debe transmitir al pueblo, iniciado con el imperativo hi.sha.me.Ru.

Dentro del discurso citado, dos infinitivos qal —a.Lot («subir», H5927G) y ne.Go.a' («tocar», H5060)— funcionan como los objetos de la advertencia: lo que el pueblo debe evitar es «el subir» y «el tocar». La prohibición se extiende no solo a subir al monte sino también a tocar ka.Tze.hu, «su extremo», una forma constructa con sufijo que precisa que incluso el borde queda vedado.

La sentencia final repite el sustantivo Har («monte», H2022G) y emplea el participio *no.Ge.a'» como sujeto («el que toca»), seguido de la construcción de infinitivo absoluto más imperfecto hofal (Mot yuMat), un recurso morfológico hebreo que no tiene equivalente exacto en español mediante una sola palabra: la repetición de la raíz verbal H4191 («morir») enfatiza la inevitabilidad de la consecuencia.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce ne.Go.a' be.ka.Tze.hu («tocar su extremo») como καὶ θιγεῖν τι αὐτοῦ, «tocar algo de él», una formulación más genérica que no retiene la precisión del sustantivo constructo hebreo ka.Tze.hu («su extremo/borde»). La Vulgata, en cambio, usa nec tangatis fines illius («ni toquéis sus límites»), que se aproxima más al matiz hebreo de un borde delimitado. La RV1909 sigue esta línea con «ni toquéis á su término», mientras que BSB opta por «touch its base» y SBLIBRE por «tocar sus faldas», ambas más interpretativas respecto al sustantivo original H7097A.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.