Éxodo 12:35

וּבְנֵי־יִשְׂרָאֵל עָשׂוּ כִּדְבַר מֹשֶׁה וַֽיִּשְׁאֲלוּ מִמִּצְרַיִם כְּלֵי־כֶסֶף וּכְלֵי זָהָב וּשְׂמָלֹֽת׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וּבְנֵי־יִשְׂרָאֵ֥ל עָשׂ֖וּ כִּדְבַ֣ר מֹשֶׁ֑ה וַֽיִּשְׁאֲלוּ֙ מִמִּצְרַ֔יִם כְּלֵי־כֶ֛סֶף וּכְלֵ֥י זָהָ֖ב וּשְׂמָלֹֽת׃

Griego (Septuaginta)

oἱ δὲ υἱοὶ Ἰσραὴλ ἐποίησαν καθὰ συνέταξεν αὐτοῖς Μωυσῆς, καὶ ᾔτησαν παρὰ τῶν Αἰγυπτίων σκεύη ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ καὶ ἱματισ μόν.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Feceruntque filii Israël sicut præceperat Moyses: et petierunt ab Ægyptiis vasa argentea et aurea, vestemque plurimam.

Español

Los israelitas hicieron lo que Moisés les había dicho, y les pidieron a los egipcios objetos de plata, objetos de oro y ropa.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

E hicieron los hijos de Israel conforme al mandamiento de Moisés, demandando á los Egipcios vasos de plata, y vasos de oro, y vestidos.

Inglés

Furthermore, the Israelites acted on Moses ’ word and asked the Egyptians for articles of silver and gold, and for clothing.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra en dos cláusulas sucesivas que los israelitas cumplieron lo indicado por Moisés y que, a continuación, solicitaron a los egipcios objetos de plata, oro y prendas de vestir. La sintaxis hebrea marca la segunda acción como consecutiva a la primera mediante la vav narrativa.

Palabras clave

  • ve.nei- («hijo: descendiente/pueblo», H1121G) — forma constructa que une "hijos" con "Israel", produciendo la expresión "hijos de Israel" como sujeto colectivo de la frase.
  • 'a.Su («hacer», H6213A) — perfecto qal, tercera persona plural: indica una acción ya completada, "hicieron".
  • ki + d.Var («como» + «palabra», H9004 + H1697G) — preposición sobre sustantivo constructo: literalmente "como palabra de Moisés", es decir, conforme a lo dicho por él.
  • i.yish.'a.Lu («preguntar», H7592) — forma narrativa (vav-consecutiva) sobre el verbo sha'al: enlaza esta acción como continuación temporal de la anterior, "y entonces pidieron/preguntaron".
  • ke.lei- («objeto/utensilio», H3627) — sustantivo constructo repetido dos veces (con plata y con oro), generando la estructura "objetos de plata... objetos de oro".

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos bloques verbales encadenados. El primero, 'a.Su ki-d.Var Mosheh («hicieron conforme a la palabra de Moisés»), usa el perfecto qal para presentar una acción cerrada y cumplida, sin especificar en este punto qué contenido tenía esa "palabra". El segundo bloque se introduce con la vav narrativa sobre yish'alu («y preguntaron/pidieron»), forma típica de la prosa hebrea para indicar secuencia temporal: primero la obediencia general, después la acción concreta de solicitar bienes.

El verbo sha'al (H7592) tiene como campo semántico básico "preguntar", aunque en este contexto se glosa como "pedir/solicitar". La construcción mi-Mitzrayim («de Egipto») emplea el topónimo del país, no un gentilicio referido a sus habitantes, de modo que el hebreo dice literalmente "pidieron de Egipto" antes que "a los egipcios". Los objetos solicitados se enumeran mediante tres sustantivos coordinados por vav: kelei-Khesef («objetos de plata»), khelei zahav («objetos de oro») y semalot («mantos», plural femenino), esta última sin sustantivo constructo que la vincule a un material, a diferencia de las dos anteriores.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce ki-d.Var Mosheh («como palabra de Moisés») por καθὰ συνέταξεν αὐτοῖς Μωυσῆς («como les ordenó Moisés»), sustituyendo el sustantivo "palabra" por un verbo de mandato explícito que no está en el hebreo. Asimismo, donde el hebreo dice mi-Mitzrayim («de Egipto», topónimo), tanto la LXX (παρὰ τῶν Αἰγυπτίων) como la Vulgata (ab Ægyptiis) traducen con el gentilicio "de los egipcios", especificando a las personas en vez del lugar. La Vulgata añade además el término plurimam («abundante») a vestem, una precisión cuantitativa que no aparece en el sustantivo hebreo semalot, simplemente plural sin modificador de cantidad.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.