Éxodo 10:26

וְגַם־מִקְנֵנוּ יֵלֵךְ עִמָּנוּ לֹא תִשָּׁאֵר פַּרְסָה כִּי מִמֶּנּוּ נִקַּח לַעֲבֹד אֶת־יְהוָה אֱלֹהֵינוּ וַאֲנַחְנוּ לֹֽא־נֵדַע מַֽה־נַּעֲבֹד אֶת־יְהוָה עַד־בֹּאֵנוּ שָֽׁמָּה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וְגַם־מִקְנֵ֜נוּ יֵלֵ֣ךְ עִמָּ֗נוּ לֹ֤א תִשָּׁאֵר֙ פַּרְסָ֔ה כִּ֚י מִמֶּ֣נּוּ נִקַּ֔ח לַעֲבֹ֖ד אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וַאֲנַ֣חְנוּ לֹֽא־נֵדַ֗ע מַֽה־נַּעֲבֹד֙ אֶת־יְהוָ֔ה עַד־בֹּאֵ֖נוּ שָֽׁמָּה׃

Griego (Septuaginta)

καὶ τὰ κτήνη ἡμῶν πορεύσεται μεθ’ ἡμῶν, καὶ οὐχ ὑπολειΦθησόμεθα ὁπλήν. ἀπ’ αὐτῶν γὰρ λημψόμεθα λατρεὗσαι κυρίῳ τῷ θεῷ ἡμῶν· ἡμεῖς δὲ οὐκ οἴδαμεν τί λατρεύσωμεν κυρίῳ τῷ θεῷ ἡμῶν ἕως τοῦ ἐλθεῖν ἡμᾶς ἐκεῖ.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Cuncti greges pergent nobiscum; non remanebit ex eis ungula: quæ necessaria sunt in cultum Domini Dei nostri: præsertim cum ignoremus quid debeat immolari, donec ad ipsum locum perveniamus.

Español

Así que nuestro ganado se irá con nosotros. No dejaremos ni una sola pezuña aquí, porque tenemos que tomar de esos animales para adorar a Yehová nuestro Dios, y no sabremos cuáles vamos a sacrificar hasta que lleguemos allá.”

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Nuestros ganados irán también con nosotros; no quedará ni una uña; porque de ellos hemos de tomar para servir á Jehová nuestro Dios; y no sabemos con qué hemos de servir á Jehová, hasta que lleguemos allá.

Inglés

Even our livestock must go with us; not a hoof will be left behind, for we will need some of them to worship the LORD our God, and we will not know how we are to worship the LORD until we arrive.”

Qué dice el texto

Resumen

El versículo forma parte de la respuesta de Moisés a Faraón: se afirma que todo el ganado debe acompañar al pueblo en su salida, sin excepción, porque de esos animales se tomará lo necesario para el servicio a YHWH, aunque aún no se sabe con qué elementos se realizará ese servicio hasta llegar al lugar de destino.

Palabras clave

  • tishaER («quedar», H7604): verbo en nifal, voz pasiva/reflexiva, que indica que nada "quedará" por sí mismo — no hay agente activo que retenga el ganado.
  • parsAH («pezuña», H6541): sustantivo femenino singular usado como figura para "ni un solo animal", ya que se cuenta por pezuñas y no por cabezas.
  • la'avOD («servir», H5647): infinitivo constructo con preposición la-, expresa propósito o finalidad («para servir»).
  • na'avOD («servir», H5647): mismo verbo, ahora en imperfecto, indicando la acción venidera y aún indeterminada («serviremos», «qué serviremos»).
  • boENU («nuestro venir», H0935): infinitivo con sufijo pronominal y preposición 'ad- («hasta»), marca el límite temporal de la incertidumbre.

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos cláusulas paralelas construidas sobre la misma raíz verbal, 'avad («servir/ministrar», H5647): primero como infinitivo constructo (la'avod, «para servir») que expresa la finalidad de llevar el ganado, y después como imperfecto (na'avod, «serviremos») dentro de una pregunta introducida por mah («¿qué?», H4100), que expresa la falta de certeza sobre el modo concreto de ese servicio. Esta repetición de la misma raíz en dos formas gramaticales distintas crea un efecto de simetría retórica que las traducciones al castellano o griego, al variar el verbo o su régimen, no siempre conservan con la misma nitidez.

El uso del nifal en tishaER («quedar», H7604) es notable: la forma pasiva sugiere que ningún animal "quedará atrás" sin que se especifique quién lo retendría, dando a la afirmación un carácter categórico e impersonal. La expresión idiomática lo tishaer parsah («no quedará pezuña») emplea parsah (H6541) como sinécdoque cuantitativa: se cuenta por unidades de pezuña, reforzando la idea de totalidad absoluta del desplazamiento del ganado.

Divergencias entre versiones

La Vulgata expande el texto hebreo con las frases «quae necessaria sunt in cultum» y «quid debeat immolari», introduciendo explícitamente el concepto de sacrificio (immolari), término no presente en el hebreo, que solo usa la raíz genérica 'avad («servir»). La LXX, por su parte, traduce esta misma raíz con λατρεύω (latreuo), verbo griego con fuerte connotación de culto religioso, más restringido semánticamente que el hebreo 'avad, que en otros contextos bíblicos puede significar también «trabajar» o «servir» en sentido no cúltico. Las traducciones modernas como BSB («worship») y SBLIBRE («adorar», «sacrificar») siguen esta línea interpretativa cúltica, mientras que RV1909 mantiene «servir», más cercano a la amplitud semántica del término hebreo original.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.