Deuteronomio 7:8

כִּי מֵֽאַהֲבַת יְהוָה אֶתְכֶם וּמִשָּׁמְרוּ אֶת־הַשְּׁבֻעָה אֲשֶׁר נִשְׁבַּע לַאֲבֹתֵיכֶם הוֹצִיא יְהוָה אֶתְכֶם בְּיָד חֲזָקָה וַֽיִּפְדְּךָ מִבֵּית עֲבָדִים מִיַּד פַּרְעֹה מֶֽלֶךְ־מִצְרָֽיִם׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

כִּי֩ מֵֽאַהֲבַ֨ת יְהוָ֜ה אֶתְכֶ֗ם וּמִשָּׁמְר֤וּ אֶת־הַשְּׁבֻעָה֙ אֲשֶׁ֤ר נִשְׁבַּע֙ לַאֲבֹ֣תֵיכֶ֔ם הוֹצִ֧יא יְהוָ֛ה אֶתְכֶ֖ם בְּיָ֣ד חֲזָקָ֑ה וַֽיִּפְדְּךָ֙ מִבֵּ֣ית עֲבָדִ֔ים מִיַּ֖ד פַּרְעֹ֥ה מֶֽלֶךְ־מִצְרָֽיִם׃

Griego (Septuaginta)

ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀγαπᾷν κύριον ὑμᾶς, καὶ διατηρῶν τὸν ὅρκον ὃν ὤμοσεν τοῖς πατράσιν ὑμῶν, ἐξήγαγεν κύριος ὑμᾶς ἐν χειρὶ κραταιᾷ, καὶ ἐλυτρώσατό ἐξ οἴκου δουλίας, ἐκ χειρὸς Φαραὼ βασιλέως Αἰγύπτου.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

sed quia dilexit vos Dominus, et custodivit juramentum, quod juravit patribus vestris: eduxitque vos in manu forti, et redemit de domo servitutis, de manu Pharaonis regis Ægypti.

Español

sino porque Yehová te ama, y porque quiere cumplir el juramento que hizo a tus padres, Yehová te ha sacado con mano poderosa y te ha redimido de la casa de servidumbre, de la mano del faraón, rey de Egipto.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Sino porque Jehová os amó, y quiso guardar el juramento que juró á vuestros padres, os ha sacado Jehová con mano fuerte, y os ha rescatado de casa de siervos, de la mano de Faraón, rey de Egipto.

Inglés

But because the LORD loved you and kept the oath He swore to your fathers, He brought you out with a mighty hand and redeemed you from the house of slavery, from the hand of Pharaoh king of Egypt.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo explica, mediante una construcción causal, que la salida de Egipto no se debió a mérito de Israel sino a dos motivos atribuidos a Yehová: su amor y su fidelidad a un juramento previo hecho a los patriarcas. El verbo principal —"sacar"— describe la acción histórica derivada de esas causas.

Palabras clave

'ahavat («amor», H0160) — infinitivo qal precedido de la preposición min (H9006): la construcción "de amar" funciona como sustantivo verbal que expresa causa, no una acción con sujeto y tiempo marcados gramaticalmente.

shamro (de shamar, H8104) — infinitivo qal con sufijo pronominal de 3ª persona («su guardar»), también regido por min: indica que Yehová es quien guarda el juramento, no los destinatarios de la promesa.

nishba' («jurar», H7650) — verbo nifal en perfecto: la forma nifal (voz pasiva/reflexiva) señala que el juramento fue un acto que Yehová realizó sobre sí mismo, sin agente externo que lo obligara.

hotzi («sacar», H3318) — verbo hifil en perfecto: la forma causativa marca que Yehová es agente directo de la acción de extraer a Israel de Egipto; el perfecto señala acción completada.

yad chazakah («mano fuerte», H3027 + H2389) — sustantivo femenino singular con adjetivo en concordancia: expresión que califica el modo de la acción, no un objeto físico literal según la glosa.

Lo que dice el texto

La frase se organiza en dos infinitivos causales (me'ahavat, mishamro) introducidos por la preposición min, que aquí no indica origen espacial sino motivo: "a causa de amar... y a causa de guardar...". Ambos infinitivos carecen de marca temporal propia, a diferencia del verbo principal hotzi, que está en perfecto hifil y sí fija la acción como completada. Esta asimetría gramatical —causas expresadas en infinitivo, efecto expresado en perfecto— es un rasgo que las traducciones a lenguas con sistemas verbales distintos deben resolver optando por tiempos verbales concretos, cosa que el hebreo no impone en la cláusula causal.

El juramento (shevu'ah, H7621) aparece con el verbo nishba' en nifal, forma que en este verbo funciona como voz media: "jurar" no tiene aquí un agente distinto del sujeto que jura. La secuencia final añade un verbo narrativo con vav conversiva (vayyifdekha, "y rescató", H6299), que continúa la cadena de acciones divinas iniciada por hotzi.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce los infinitivos hebreos me'ahavat y mishamro mediante un infinitivo (ἀγαπᾷν) y un participio (διατηρῶν), alterando la simetría gramatical del hebreo. La Vulgata resuelve ambas cláusulas causales con verbos finitos en perfecto (dilexit, custodivit), convirtiendo lo que en hebreo es una construcción nominal-infinitiva en dos oraciones verbales plenas. Entre las traducciones al español dadas, RV1909 usa "quiso guardar" (pasado) mientras SBLIBRE usa "quiere cumplir" (presente), divergencia que refleja la ausencia de marca temporal explícita en el infinitivo hebreo mishamro.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.