Deuteronomio 32:41

אִם־שַׁנּוֹתִי בְּרַק חַרְבִּי וְתֹאחֵז בְּמִשְׁפָּט יָדִי אָשִׁיב נָקָם לְצָרָי וְלִמְשַׂנְאַי אֲשַׁלֵּֽם׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

אִם־שַׁנּוֹתִי֙ בְּרַ֣ק חַרְבִּ֔י וְתֹאחֵ֥ז בְּמִשְׁפָּ֖ט יָדִ֑י אָשִׁ֤יב נָקָם֙ לְצָרָ֔י וְלִמְשַׂנְאַ֖י אֲשַׁלֵּֽם׃

Griego (Septuaginta)

ὅτι παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου, καὶ ἀνθέξεται κρίματος ἡ χείρ μου, καὶ ἀποδώσω δίκην τοῖς ἐχθοῖς, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἀνταποδώσω·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Si acuero ut fulgur gladium meum, et arripuerit judicium manus mea: reddam ultionem hostibus meis, et his qui oderunt me retribuam.

Español

si afilo mi reluciente espada, mi mano la agarra para juzgar; me vengaré de mis adversarios, y pagaré a los que me odian.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Si afilare mi reluciente espada, y mi mano arrebatare el juicio, yo volveré la venganza á mis enemigos, y daré el pago á los que me aborrecen.

Inglés

when I sharpen My flashing sword, and My hand grasps it in judgment, I will take vengeance on My adversaries and repay those who hate Me.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo presenta una declaración condicional en primera persona: si el hablante afila su espada y su mano la empuña para ejecutar juicio, entonces devolverá venganza a sus enemigos y pagará a quienes lo odian. La estructura combina una prótasis condicional (versos 1-11) con una apódosis de retribución (versos 12-21).

Palabras clave

  • sha.noTi («afilar», H8150) — verbo qal perfecto, primera persona; describe una acción completada dentro de la condición hipotética introducida por 'im.
  • beRak charBi («relámpago de mi espada», H1300B + H2719) — construcción de genitivo (constructo): la espada se identifica como relámpago, no se compara con él mediante partícula comparativa.
  • toChez («asir», H0270) — verbo qal imperfecto con vav, sujeto femenino (yadi, «mi mano»); indica una acción que sigue o continúa dentro de la condición.
  • naKam («venganza», H5359) — sustantivo masculino singular, objeto directo del verbo 'ashiv.
  • 'asha.Lem («completar/pagar», H7999A) — verbo piel imperfecto, primera persona; la forma intensiva piel marca la acción de retribuir como cabal o completa.

Lo que dice el texto

La frase se articula en dos mitades simétricas. La primera, introducida por 'im («si», H0518A), plantea la condición mediante dos verbos: sha.noTi (afilar, perfecto) y toChez (asir, imperfecto con vav), este último con sujeto femenino singular referido a yadi («mi mano», H3027G), en construcción constructa con mishpat («juicio», H4941G) precedido por la preposición be («en/con», H9003). La segunda mitad presenta la consecuencia mediante dos verbos también en primera persona: 'ashiv (H7725K, hifil imperfecto, «volver/pagar») que rige a naKam («venganza», H5359) dirigida a tzaRai («mis enemigos», H6862C, plural constructo con sufijo), y 'asha.Lem (H7999A, piel imperfecto) dirigido a mesan'Ai («los que me odian», H8130, participio piel plural constructo).

La construcción berak charbi (versos 3-5) es un genitivo simple: la espada se define como «relámpago», sin partícula comparativa en el hebreo.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce la partícula condicional 'im con ὅτι («porque»), convirtiendo la prótasis hebrea en una declaración causal en lugar de condicional. Además, donde el hebreo presenta berak charbi como construcción de genitivo («relámpago de mi espada»), la LXX introduce la partícula comparativa ὡς («como»): «ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου» («como un rayo mi espada»), estableciendo una comparación explícita ausente en el texto hebreo. La Vulgata, en cambio, mantiene la estructura condicional con «Si acuero» y «si arripuerit», siguiendo más de cerca la sintaxis hebrea. Respecto a naKam («venganza»), la LXX emplea δίκην («pena/justicia»), término con matiz jurídico distinto del hebreo naKam.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.