Deuteronomio 3:26

וַיִּתְעַבֵּר יְהוָה בִּי לְמַעַנְכֶם וְלֹא שָׁמַע אֵלָי וַיֹּאמֶר יְהוָה אֵלַי רַב־לָךְ אַל־תּוֹסֶף דַּבֵּר אֵלַי עוֹד בַּדָּבָר הַזֶּֽה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיִּתְעַבֵּ֨ר יְהוָ֥ה בִּי֙ לְמַ֣עַנְכֶ֔ם וְלֹ֥א שָׁמַ֖ע אֵלָ֑י וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֤ה אֵלַי֙ רַב־לָ֔ךְ אַל־תּ֗וֹסֶף דַּבֵּ֥ר אֵלַ֛י ע֖וֹד בַּדָּבָ֥ר הַזֶּֽה׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ὑπερεῖδεν κύριος ἐμὲ ἕνεκεν ὑμῶν, καὶ οὐκ εἰσήκουσέν μου· καὶ εἶπεν Κύριος πρὸς μέ Ικανούσθω σοι, μὴ προσθῇς ἔτι λαλῆσαι τὸν λόγον τοῦτον.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Iratusque est Dominus mihi propter vos, nec exaudivit me, sed dixit mihi: Sufficit tibi: nequaquam ultra loquaris de hac re ad me.

Español

Pero el Señor se enojó conmigo por causa de ustedes y no me escuchó. El Señor me dijo: “¡Ya basta! No me hables más de este asunto.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Mas Jehová se había enojado contra mí por causa de vosotros, por lo cual no me oyó: y díjome Jehová: Bástate, no me hables más de este negocio.

Inglés

But the LORD was angry with me on account of you, and He would not listen to me. “ That is enough,” the LORD said to me. “ Do not speak to Me again about this matter.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra la reacción de Yehová ante una petición previa de Moisés: el verbo hitpael describe un enojo dirigido específicamente contra el hablante («por causa de vosotros»), seguido de la negativa divina a escuchar y de una orden explícita de no volver a mencionar el asunto.

Palabras clave

  • yit'aber («enojarse», H5674B) — forma hitpael (reflexiva/intensiva) en modo narrativo: describe el enojo como algo que Yehová experimenta y dirige hacia el sujeto («se enojó contra mí»), no una simple emoción pasiva.
  • shama' («oír», H8085G) — verbo qal en perfecto: acción completada y cerrada; indica que la negativa a escuchar es un hecho consumado, no un proceso.
  • tosef («añadir: otra vez», H3254G) — forma hifil (causativa) en yusivo: construye una prohibición directa de repetir la acción («que no vuelvas a…»), reforzada por la negación 'al.
  • dabber («hablar», H1696G) — infinitivo piel (forma intensiva): el infinitivo depende del yusivo anterior, especificando qué acción queda prohibida.
  • rav («muchos/mucho», H7227A) — adjetivo usado con sentido idiomático de suficiencia («es suficiente para ti»), sin verbo copulativo explícito en hebreo.

Lo que dice el texto

La primera cláusula encadena tres afirmaciones mediante vav narrativa: el enojo (yit'aber), la causa expresada con la preposición le-ma'an + sufijo («por causa de vosotros»), y la consecuencia, marcada por shama' en perfecto negado («y no oyó»). La construcción hitpael de yit'aber no tiene un equivalente morfológico exacto en español; el hebreo marca el verbo como una acción que el sujeto realiza sobre o hacia sí mismo en su manifestación, distinta de un simple qal.

La segunda parte introduce el discurso directo con va-yomer («y dijo»), también en forma narrativa. La expresión rav-lakh carece de verbo: es una construcción nominal con el adjetivo rav («mucho», H7227A) y la preposición le + sufijo de segunda persona, que funciona idiomáticamente como «basta para ti» sin cópula explícita. La prohibición final combina la negación 'al con el yusivo hifil de tosef y el infinitivo piel dabber, estructura típica hebrea para expresar «no vuelvas a hacer X»: el verbo causativo «añadir» rige al infinitivo «hablar», de modo literal sería «no añadas hablar».

Divergencias entre versiones

El hebreo yit'aber («enojarse») se traduce en la LXX como ὑπερεῖδεν («pasó por alto», «despreció»), un verbo semánticamente distinto que no expresa cólera sino desatención. La Vulgata, en cambio, con Iratusque est («se enojó»), se acerca más al matiz hebreo de ira.

En la expresión final, el hebreo dice literalmente «en esta palabra/cosa» (ba-davar ha-zeh, con preposición + sustantivo + artículo + demostrativo), mientras que la LXX usa un acusativo directo (τὸν λόγον τοῦτον, «esta palabra», sin preposición equivalente) y la Vulgata emplea de hac re («de este asunto»), ambas variantes sintácticas que se alejan levemente de la construcción preposicional hebrea sin cambiar el sentido general.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.