Deuteronomio 28:55

מִתֵּת׀ לְאַחַד מֵהֶם מִבְּשַׂר בָּנָיו אֲשֶׁר יֹאכֵל מִבְּלִי הִשְׁאִֽיר־לוֹ כֹּל בְּמָצוֹר וּבְמָצוֹק אֲשֶׁר יָצִיק לְךָ אֹיִבְךָ בְּכָל־שְׁעָרֶֽיךָ׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

מִתֵּ֣ת׀ לְאַחַ֣ד מֵהֶ֗ם מִבְּשַׂ֤ר בָּנָיו֙ אֲשֶׁ֣ר יֹאכֵ֔ל מִבְּלִ֥י הִשְׁאִֽיר־ל֖וֹ כֹּ֑ל בְּמָצוֹר֙ וּבְמָצ֔וֹק אֲשֶׁ֨ר יָצִ֥יק לְךָ֛ אֹיִבְךָ֖ בְּכָל־שְׁעָרֶֽיךָ׃

Griego (Septuaginta)

ὥστε δοῦναι ἑνὶ αὐτῶν ἀπὸ τῶν σαρκῶν τῶν τέκνων αὐτοῦ ὧν ἂν κατέσθῃ, διὰ τὸ μὴ καταλιφθῆναι αὐτῷ οὐδὲν ἐν τῇ στενοχωρίᾳ σου καὶ ἐν τῇ θλίψει σου ᾗ ἂν θλίψωσίν σε οἱ ἐχθροί σου ἐν πάσαις ταῖς πόλεσίν σου.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

ne det eis de carnibus filiorum suorum, quas comedet: eo quod nihil aliud habeat in obsidione et penuria, qua vastaverint te inimici tui intra omnes portas tuas.

Español

de modo que no dará a ninguno de ellos de la carne de sus hijos que comerá, porque no le queda nada, en el asedio y en la angustia con que los angustiarán sus enemigos en todas sus puertas.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Para no dar á alguno de ellos de la carne de sus hijos, que él comerá, porque nada le habrá quedado, en el cerco y en el apuro con que tu enemigo te oprimirá en todas tus ciudades.

Inglés

refusing to share with any of them the flesh of his children he will eat because he has nothing left in the siege and distress that your enemy will inflict on you within all your gates.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo describe una situación extrema de asedio en la que una persona se niega a compartir con otros la carne de sus propios hijos que está comiendo, debido a que no le queda ningún otro alimento. La causa de esta privación es el «asedio» y la «angustia» que el enemigo impone dentro de las ciudades.

Palabras clave

  • Tet («dar», H5414G) — infinitivo qal precedido de la preposición min; esta construcción (min + infinitivo) expresa una consecuencia negativa: «de no dar» o «por no dar», enlazando con la privación total del sujeto.
  • hish'ir («quedar», H7604) — verbo hifil (causativo) en perfecto: no es simplemente «quedar» sino «hacer que quede», es decir, «dejar». El perfecto indica una acción ya consumada: no le ha quedado nada.
  • yatzik («apremiar», H6693) — hifil imperfecto, tercera persona masculina singular: «él apremiará/oprimirá», acción causativa en curso o futura, con sujeto gramatical singular.
  • 'oyivkha («enemigo», H0341) — participio qal («el que hace enemistad») en constructo con sufijo de segunda persona: «tu enemigo», singular, denota a quien ejecuta la acción de yatzik.
  • matzor / matzok («asedio» / «angustia», H4692 / H4689) — dos sustantivos masculinos singulares coordinados por u- («y»), que describen conjuntamente la condición impuesta.

Lo que dice el texto

La frase hebrea se organiza como una cláusula de consecuencia introducida por mi-Tet («de dar»), que depende sintácticamente de una negación presente en el contexto previo del pasaje (no incluido aquí), de modo que el sentido resultante es «de modo que no dará». El sujeto de esta acción retenida es «uno de ellos» ('achad mehem), y el objeto es «de la carne de sus hijos» (mi-besar banav), donde besar y banav están en relación constructa, expresando posesión: la carne pertenece a los hijos.

La razón de esta negativa se introduce con mi-beli hish'ir lo kol («de no haber dejado a él nada»), construcción que combina la partícula negativa beli con el verbo hifil hish'ir en perfecto, subrayando que la carencia ya se ha consumado completamente. Los dos sustantivos matzor y matzok (asedio, angustia) están coordinados y ambos son regidos por la preposición be- («en»), describiendo el marco circunstancial en que ocurre la apremiante acción de yatzik, verbo hifil que indica una presión ejercida activamente por el sujeto 'oyivkha («tu enemigo»), en singular.

Divergencias entre versiones

El hebreo presenta 'oyivkha («tu enemigo») en singular, mientras que la LXX traduce οἱ ἐχθροί σου («tus enemigos») en plural, y el verbo griego θλίψωσίν («ellos oprimirán») aparece también en plural, concordando con ese cambio de número. La Vulgata sigue una vía intermedia: usa inimici tui (plural) para el sujeto pero mantiene singular vastaverint en construcción de sujeto compuesto. Esta variación de número entre el hebreo (singular) y la LXX/Vulgata (plural) no se resuelve aquí, solo se registra como divergencia de tradición textual.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.