Deuteronomio 26:5

וְעָנִיתָ וְאָמַרְתָּ לִפְנֵי׀ יְהוָה אֱלֹהֶיךָ אֲרַמִּי אֹבֵד אָבִי וַיֵּרֶד מִצְרַיְמָה וַיָּגָר שָׁם בִּמְתֵי מְעָט וַֽיְהִי־שָׁם לְגוֹי גָּדוֹל עָצוּם וָרָֽב׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וְעָנִ֨יתָ וְאָמַרְתָּ֜ לִפְנֵ֣י׀ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ אֲרַמִּי֙ אֹבֵ֣ד אָבִ֔י וַיֵּ֣רֶד מִצְרַ֔יְמָה וַיָּ֥גָר שָׁ֖ם בִּמְתֵ֣י מְעָ֑ט וַֽיְהִי־שָׁ֕ם לְג֥וֹי גָּד֖וֹל עָצ֥וּם וָרָֽב׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ἀποκριθεὶς ἐρεῖ ἔναντι κυρίου τοῦ θεοῦ σου Συρίαν ἀπέβαλεν ὁ πατήρ μου καὶ κατέβη εἰς Αἴγυπτον, καὶ παρῴκησεν ἐκεῖ ἐν ἀριθμῷ βραχεῖ, καὶ ἐγένετο ἐκεῖ εἰς ἔθνος μέγα καὶ πλῆθος πολύ.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

et loqueris in conspectu Domini Dei tui: Syrus persequebatur patrem meum, qui descendit in Ægyptum, et ibi peregrinatus est in paucissimo numero: crevitque in gentem magnam ac robustam et infinitæ multitudinis.

Español

Responderás y dirás ante Yehová tu Dios: “Mi padre era un sirio dispuesto a perecer. Descendió a Egipto y vivió allí, siendo pocos. Allí se convirtió en una nación grande, poderosa y populosa.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Entonces hablarás y dirás delante de Jehová tu Dios: Un Siro á punto de perecer fué mi padre, el cual descendió á Egipto y peregrinó allá con pocos hombres, y allí creció en gente grande, fuerte y numerosa:

Inglés

and you are to declare before the LORD your God, “ My father was a wandering Aramean, and he went down to Egypt few in number and lived there and became a great nation, mighty and numerous.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo abre la fórmula de confesión que el israelita debe pronunciar al presentar la ofrenda de las primicias. Narra en tercera persona el origen del pueblo: un antepasado descrito con el gentilicio arami («arameo», H0761J) llega a Egipto siendo pocos y allí se multiplica hasta convertirse en una nación grande.

Palabras clave

  • aráb / arami («arameo», H0761J): gentilicio masculino singular; identifica el origen étnico del sujeto de la frase, sin verbo copulativo explícito que fije su función sintáctica.
  • obéd («perecer», H0006): participio qal masculino singular; forma verbal nominalizada («el que perece» o «el que hace perecer»), cuya relación con arami y avi determina el sentido de toda la cláusula.
  • aví («padre», H0001G) con sufijo -i («mi»): sustantivo en constructo con pronombre; designa al antepasado sin nombrarlo.
  • vayyéred («descender», H3381): forma narrativa (wayyiqtol) qal; inicia la cadena de acción tras la frase nominal inicial.
  • vayhí («ser», H1961): forma narrativa qal; marca el resultado final del proceso («y llegó a ser»).

Lo que dice el texto

Los dos primeros verbos, 'anita («responder», H6030B) y 'amarta («decir», H0559), están en perfecto consecutivo con vav narrativa, lo que indica que continúan una secuencia de acciones ya iniciada (la instrucción de hablar «delante de Yehová tu Dios», lifné Yehová 'Eloheikha). A partir de ahí, la frase arami obed avi carece de verbo copulativo: son tres términos yuxtapuestos —gentilicio, participio, sustantivo con sufijo— cuya relación sintáctica no está fijada por la morfología. El participio obed puede leerse como atributo de arami (calificando al padre) o como predicado con complemento implícito.

Tras esta frase nominal, el texto retoma la narración con una cadena de wayyiqtol —vayyéred («descendió»), vayyágar («moró como forastero», H1481A), vayhí («llegó a ser»)— que es la estructura típica del hebreo narrativo: cada forma verbal encadena la acción siguiente. La he direccional en mitzraymah («hacia Egipto») marca movimiento hacia un lugar, matiz que las traducciones diluyen con la preposición simple «a Egipto». La expresión bimté me'at («con hombres de poco número») usa até en constructo, literalmente «hombres de poquedad».

Divergencias entre versiones

La ambigüedad de arami obed avi genera lecturas divergentes. La LXX traduce Συρίαν ἀπέβαλεν ὁ πατήρ μου («mi padre abandonó/rechazó Siria»), tomando arami como objeto (Siria) y obed como verbo activo con sujeto «mi padre». La Vulgata dice «Syrus persequebatur patrem meum» («el sirio perseguía a mi padre»), interpretando obed como verbo transitivo cuyo sujeto es el arameo y cuyo objeto es «mi padre». En cambio, RV1909, BSB y SBLIBRE traducen «mi padre era un sirio errante / a punto de perecer», leyendo arami y avi como sujeto y predicado nominal, con obed como participio atributivo. El hebreo mismo no resuelve esta ambigüedad mediante marcas morfológicas explícitas.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.