Deuteronomio 23:24

כִּי תָבֹא בְּכֶרֶם רֵעֶךָ וְאָכַלְתָּ עֲנָבִים כְּנַפְשְׁךָ שָׂבְעֶךָ וְאֶֽל־כֶּלְיְךָ לֹא תִתֵּֽן׃ ס

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

כִּ֤י תָבֹא֙ בְּכֶ֣רֶם רֵעֶ֔ךָ וְאָכַלְתָּ֧ עֲנָבִ֛ים כְּנַפְשְׁךָ֖ שָׂבְעֶ֑ךָ וְאֶֽל־כֶּלְיְךָ֖ לֹ֥א תִתֵּֽן׃ ס

Griego (Septuaginta)

Ἐὰν δὲ εἰσέλθῃς εἰς ἀμητὸν τοῦ πλησίον σου, καὶ συλλέξεις ἐν ταῖς χερσίν σου στάχυς, καὶ δρέπανον οὐ μὴ ἐπιβάλῃς ἐπ’ ἀμητὸν τοῦ πλησίον σου.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Ingressus vineam proximi tui, comede uvas, quantum tibi placuerit: foras autem ne efferas tecum.

Español

Cuando entres en la viña de tu prójimo, podrás comer tu ración de uvas a tu antojo; pero no pondrás ninguna en tu recipiente.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Cuando entrares en la viña de tu prójimo, comerás uvas hasta saciar tu deseo: mas no pondrás en tu vaso.

Inglés

When you enter your neighbor’s vineyard, you may eat your fill of grapes, but you must not put any in your basket.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo regula la conducta de quien entra en la viña de otro: permite comer uvas hasta saciarse, pero prohíbe llevarse fruto en un recipiente propio. La estructura hebrea combina una condición temporal con dos verbos en secuencia (comer permitido, sacar prohibido).

Palabras clave

kerem («viña», H3754) — sustantivo masculino singular en estado constructo, ligado a «tu prójimo»: «viña de tu prójimo». rea («prójimo», H7453) — sustantivo constructo con sufijo posesivo -kha («tu»), cierra la cadena constructa iniciada por kerem. nefesh («alma: apetito», H5315L) — constructo con sufijo «tu»; en esta posición no designa el alma en sentido abstracto sino el apetito o deseo personal. sova («saciedad», H7648) — constructo con sufijo «tu», en aposición a nafshekha, refuerza la idea de comer sin límite fijo, «según tu apetito, tu saciedad». keli («objeto/utensilio», H3627) — constructo con sufijo «tu»; el término genérico para recipiente o utensilio, no un tipo específico de vasija.

Lo que dice el texto

La frase se organiza mediante una partícula condicional ki («si/cuando») seguida del verbo tavo («venir», H0935G) en imperfecto, que introduce la situación: la entrada en la viña ajena. La secuencia continúa con ve-'akhalta («y comerás», H0398), un perfecto consecutivo que mantiene la narrativa de la acción permitida. La expresión ke-nafshekha sov'ekha («como tu apetito, tu saciedad») une dos sustantivos en constructo con el mismo sufijo posesivo, una construcción que en hebreo intensifica la idea de comer libremente, sin medida impuesta por otro que no sea el propio deseo.

La segunda mitad del versículo invierte la estructura: ve-'el kelyekha lo titen («y hacia tu recipiente no darás/pondrás»), donde el verbo titen (H5414H, «dar: poner») en imperfecto con negación lo prohíbe la acción de trasladar el fruto a un objeto de transporte propio. La gramática hebrea contrasta así dos acciones mediante el mismo tipo de sufijo pronominal (-kha, «tu») aplicado a la viña, al prójimo, al apetito, a la saciedad y al recipiente, encadenando la totalidad del acto —comer en el lugar— bajo la posesión de la segunda persona, mientras el límite cae exclusivamente sobre el objeto de extracción (keli).

Divergencias entre versiones

El texto de LXXSWETE aportado no corresponde a este contenido: menciona εἰσέλθῃς εἰς ἀμητὸν τοῦ πλησίον σου («entrar en la siega de tu prójimo»), στάχυς («espigas») y δρέπανον («hoz»), términos propios de un campo de grano, no de una viña con uvas. Esto constituye una divergencia notable respecto al hebreo, que en este versículo habla exclusivamente de kerem («viña») y 'anavim («uvas», H6025).

La Vulgata traduce la construcción doble ke-nafshekha sov'ekha con la fórmula única «quantum tibi placuerit» («cuanto te agrade»), sin reflejar los dos sustantivos hebreos («apetito», «saciedad») por separado. Para keli, RV1909 usa «vaso» y BSB usa «basket» («cesta»), ambas opciones más específicas que el término hebreo genérico «objeto/utensilio».

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.