Deuteronomio 13:14

וְדָרַשְׁתָּ וְחָקַרְתָּ וְשָׁאַלְתָּ הֵיטֵב וְהִנֵּה אֱמֶת נָכוֹן הַדָּבָר נֶעֶשְׂתָה הַתּוֹעֵבָה הַזֹּאת בְּקִרְבֶּֽךָ׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וְדָרַשְׁתָּ֧ וְחָקַרְתָּ֧ וְשָׁאַלְתָּ֖ הֵיטֵ֑ב וְהִנֵּ֤ה אֱמֶת֙ נָכ֣וֹן הַדָּבָ֔ר נֶעֶשְׂתָ֛ה הַתּוֹעֵבָ֥ה הַזֹּ֖את בְּקִרְבֶּֽךָ׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ἐρωτήσεις καὶ ἐραυνήσεις σφόδρα, καὶ ἰδοὺ ἀληθῶς σαφῶς ὁ λόγος, γεγένηται τὸ βδέλυγμα τοῦτο ἐν ὑμῖν·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

quære sollicite et diligenter, rei veritate perspecta, si inveneris certum esse quod dicitur, et abominationem hanc opere perpetratam,

Español

entonces indagarás, investigarás y preguntarás con diligencia. He aquí, si es cierto, y la cosa es cierta, que tal abominación fue hecha entre ustedes,

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Tú inquirirás, y buscarás, y preguntarás con diligencia; y si pareciere verdad, cosa cierta, que tal abominación se hizo en medio de ti,

Inglés

then you must inquire, investigate, and interrogate thoroughly. And if it is established with certainty that this abomination has been committed among you,

Qué dice el texto

Resumen

El versículo describe el procedimiento de verificación que debe seguirse ante un reporte de idolatría: una secuencia de tres acciones de investigación reforzadas por un infinitivo absoluto, seguida de la confirmación de que la «abominación» efectivamente ha ocurrido «en medio de» la persona a quien se dirige el texto.

Palabras clave

  • darashta («buscar», H1875) — qal perfecto consecutivo, primera de tres acciones investigativas encadenadas por la vav narrativa.
  • chakarta («escudriñar», H2713) — qal perfecto consecutivo, segunda acción de la secuencia, intensifica la indagación.
  • heitev («ser bueno», H3190) — infinitivo absoluto en hifil que sigue a los tres verbos conjugados; funciona como refuerzo adverbial de la acción de investigar «con diligencia» o «a fondo».
  • nakhon («establecer/correcto», H3559K) — participio nifal (voz pasiva), describe el estado resultante: algo que ha sido «establecido» como cierto.
  • ne'estah («hacer», H6213A) — verbo nifal (pasivo) en perfecto, indica que la acción de «hacer» la abominación ya se completó, sin mencionar agente explícito.

Lo que dice el texto

La frase hebrea se construye sobre una cadena de tres verbos en qal perfecto consecutivo —darash, chakar, sha'al («buscar», «escudriñar», «preguntar»)— unidos por la vav narrativa, lo que produce un efecto de acumulación procedimental: no es una sola acción sino una secuencia de pasos investigativos. Esta cadena se cierra con el infinitivo absoluto heitev (H3190), construcción hebrea que no añade un verbo nuevo sino que intensifica los verbos anteriores, funcionando como un refuerzo de modo («a fondo», «bien»).

La segunda mitad del versículo cambia de estructura verbal: pasa de las formas activas qal a dos verbos en nifal (voz pasiva/reflexiva), nakhon (participio, H3559K) y ne'estah (perfecto, H6213A). Este cambio de voz oculta al agente de la acción: el texto hebreo no dice quién estableció la verdad ni quién hizo la abominación, solo que estos hechos «fueron hechos» o «quedaron establecidos». El sustantivo davar («palabra», H1697J) lleva artículo definido y funciona como sujeto de nakhon, mientras que to'evah («abominación», H8441), también con artículo definido y el demostrativo zot («esta», H2063), es el sujeto de ne'estah. La preposición be + kirbekha («en tus entrañas», H7130G con sufijo H9021) usa un sustantivo de estado constructo que literalmente significa «entrañas» para expresar «en medio de».

Divergencias entre versiones

El hebreo presenta tres verbos de investigación (darashta, chakarta, sha'alta) más el infinitivo absoluto heitev; la LXX solo registra dos verbos (ἐρωτήσεις, ἐραυνήσεις) acompañados del adverbio σφόδρα, condensando la secuencia cuádruple hebrea en una estructura más breve. La Vulgata sigue un patrón similar: un solo imperativo (quaere) con dos adverbios (sollicite et diligenter), sin reflejar los tres verbos distintos del hebreo. En cuanto al destinatario, el hebreo usa el sufijo singular -kha («en medio de ti»), que RV1909 y SBLIBRE reflejan de modos distintos (SBLIBRE opta por «entre ustedes», plural), mientras que la LXX emplea directamente el plural ἐν ὑμῖν («entre vosotros»), divergencia de número gramatical no presente en el texto hebreo analizado.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.