Levítico 22:27

שׁוֹר אוֹ־כֶשֶׂב אוֹ־עֵז כִּי יִוָּלֵד וְהָיָה שִׁבְעַת יָמִים תַּחַת אִמּוֹ וּמִיּוֹם הַשְּׁמִינִי וָהָלְאָה יֵרָצֶה לְקָרְבַּן אִשֶּׁה לַיהוָֽה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

שׁ֣וֹר אוֹ־כֶ֤שֶׂב אוֹ־עֵז֙ כִּ֣י יִוָּלֵ֔ד וְהָיָ֛ה שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים תַּ֣חַת אִמּ֑וֹ וּמִיּ֤וֹם הַשְּׁמִינִי֙ וָהָ֔לְאָה יֵרָצֶ֕ה לְקָרְבַּ֥ן אִשֶּׁ֖ה לַיהוָֽה׃

Griego (Septuaginta)

Μόσχον ἢ πρόβατον ἢ αἶγα, ὡς ἂν τεχθῇ, καὶ ἔσται ἑπτὰ ἡμέρας ὑπὸ τὴν μητέρα· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ὀγδόῃ καὶ ἐπέκεινα δεχθήσεται εἰς δῶρα, κάρπωμα κυρίῳ.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

Bos, ovis et capra, cum genita fuerint, septem diebus erunt sub ubere matris suæ: die autem octavo, et deinceps, offerri poterunt Domino.

Español

“Cuando nazca un ternero, un corderito o un cabrito, deberá quedarse con su madre durante siete días. A partir del octavo día podrá ser aceptado como ofrenda hecha por fuego a Yehová.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

El buey, ó el cordero, ó la cabra, cuando naciere, siete días estará mamando de su madre: mas desde el octavo día en adelante será acepto para ofrenda de sacrificio encendido á Jehová.

Inglés

“ When an ox, a sheep, or a goat is born, it must remain with its mother for seven days. From the eighth day on, it will be acceptable as an offering made by fire to the LORD.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo establece una condición temporal para animales recién nacidos (buey, cordero, cabra): deben permanecer siete días junto a su madre antes de que, a partir del octavo día, puedan ser aceptados como ofrenda encendida para Yehová.

Palabras clave

  • yi.va.Led («engendrar», H3205) — verbo nifal (voz pasiva/reflexiva) en imperfecto: indica el momento del nacimiento del animal, con matiz pasivo («sea engendrado / nazca»).
  • shiv.'At («siete», H7651) — numeral cardinal en estado constructo, ligado a yamim («días»), formando la unidad «siete de días».
  • Ta.chat («debajo», H8478G) — sustantivo en estado constructo que funciona como preposición espacial, uniendo la idea de permanencia bajo/con la madre.
  • ye.ra.Tzeh («aceptar», H7521) — verbo nifal en imperfecto: expresa la aceptabilidad ritual futura del animal, en voz pasiva («será aceptado»).
  • kar.Ban («ofrenda», H7133A) — sustantivo en estado constructo, que introduce la finalidad del animal: «ofrenda de fuego».

Lo que dice el texto

La frase hebrea se organiza en dos partes conectadas por ve. + ha.Yah (H1961, perfecto consecutivo), una construcción típica de la prosa legal hebrea que continúa una secuencia de acciones o condiciones. La primera parte enumera los tres animales (shor, khesev, 'ez) mediante la conjunción 'ov- («o», H0176A), y plantea la condición con ki («si/porque», H3588A) seguido del verbo yi.va.Led en nifal, que enfatiza el nacimiento como proceso que le ocurre al animal, no una acción que él realiza.

La segunda parte fija el marco temporal: shiv.'At yamim («siete días») en estado constructo, y Ta.chat 'i.Mo («bajo su madre»), donde Ta.chat funciona gramaticalmente como sustantivo en constructo pero semánticamente como preposición espacial. La secuencia temporal continúa con mi.Yom ha.shemini («desde el día octavo») y el adverbio Hal.'ah («más allá»), indicando que la condición se extiende indefinidamente a partir de ese punto.

El verbo final, ye.ra.Tzeh (nifal de H7521), mantiene la voz pasiva coherente con yi.va.Led: el animal «será aceptado», no actúa por sí mismo. La preposición le. precede tanto a kar.Ban («ofrenda») como al nombre divino Yehová, indicando doble finalidad: para ofrenda, para Yehová.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce shor («buey») por μόσχον («ternero/becerro»), una equivalencia más específica que el hebreo genérico. Asimismo, donde el hebreo usa Ta.chat 'i.Mo («bajo su madre», con matiz de estar debajo o dependiente físicamente), la LXX opta por ὑπὸ τὴν μητέρα, manteniendo la preposición espacial. La Vulgata explicita este mismo matiz con sub ubere matris suæ («bajo la ubre de su madre»), añadiendo el término «ubre» (ubere) que no aparece en el hebreo ni en la LXX, precisando la acción de amamantar que el hebreo deja implícita en la preposición Ta.chat.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.