Génesis 32:4

וַיְצַו אֹתָם לֵאמֹר כֹּה תֹאמְרוּן לַֽאדֹנִי לְעֵשָׂו כֹּה אָמַר עַבְדְּךָ יַעֲקֹב עִם־לָבָן גַּרְתִּי וָאֵחַר עַד־עָֽתָּה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

וַיְצַ֤ו אֹתָם֙ לֵאמֹ֔ר כֹּ֣ה תֹאמְר֔וּן לַֽאדֹנִ֖י לְעֵשָׂ֑ו כֹּ֤ה אָמַר֙ עַבְדְּךָ֣ יַעֲקֹ֔ב עִם־לָבָ֣ן גַּ֔רְתִּי וָאֵחַ֖ר עַד־עָֽתָּה׃

Griego (Septuaginta)

καὶ ἐνετείλατο αὐτοῖς λέγων Οὕτως ἐρεῖτε τῷ κυρίῳ μου Ἠσαύ Οὕτως λέγει ὁ παῖς σου Ἰακώβ Μετὰ Λαβὰν παρῴκησα καὶ ἐχρόνισα ἕως τοῦ νῦν·

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

præcepitque eis, dicens: Sic loquimini domino meo Esau: Hæc dicit frater tuus Jacob: Apud Laban peregrinatus sum, et fui usque in præsentem diem.

Español

Y les ordenó: “Esto es lo que le dirán a mi señor Esaú: ‘Esto dice tu siervo Jacob: He vivido como extranjero con Labán, y me he quedado con él hasta ahora.

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Y mandóles diciendo: Así diréis á mi señor Esaú: Así dice tu siervo Jacob: Con Labán he morado, y detenídome hasta ahora;

Inglés

He instructed them, “ You are to say to my master Esau, ‘ Your servant Jacob says: I have been staying with Laban and have remained there until now.

Qué dice el texto

Resumen

El versículo narra que Jacob da instrucciones a sus mensajeros sobre el mensaje exacto que deben transmitir a Esaú. El mensaje se presenta en estilo directo, con Jacob refiriéndose a sí mismo como «tu siervo» y resumiendo su estancia junto a Labán hasta ese momento.

Palabras clave

  • va.y.Tzav («mandar», H6680) — verbo piel en forma narrativa: la intensiva piel marca una orden formal, no un simple pedido.
  • tom.Ru(n) («decir», H0559) — imperfecto de segunda persona plural con nun parágica (posición 9), que añade énfasis a la instrucción dada a los mensajeros.
  • 'e.Sav / la.Van (H6215G / H3837A) — nombres propios que fijan a los interlocutores del mensaje (destinatario y tercero mencionado).
  • 'av.de.Kha («tu siervo», H5650) en forma constructa con sufijo — Jacob se autodesigna como siervo de Esaú en el discurso citado.
  • Gar.ti («morar como forastero», H1481A) — perfecto en primera persona: acción completada, describe una residencia temporal y sin derechos de propiedad.

Lo que dice el texto

La frase se articula en dos niveles de discurso: primero, la narración marco (va.y.Tzav, «y mandó», con vav narrativa que encadena la acción a lo anterior); segundo, el discurso citado que Jacob pone en boca de sus mensajeros, introducido por el adverbio koh («así») repetido dos veces (posiciones 7 y 15), lo cual estructura el mensaje en dos partes: la fórmula de dirección («así diréis a mi señor Esaú») y el contenido mismo del mensaje («así dice tu siervo Jacob»).

Dentro del mensaje, Jacob emplea la forma constructa 'av.de.Kha («siervo de ti») para autodenominarse, una fórmula de cortesía que antecede su nombre propio ya.'a.Ko[v]. La secuencia verbal Gar.ti... va.'e.Char (dos perfectos/narrativos en primera persona) describe dos acciones completadas: haber morado como forastero junto a Labán y haber demorado «hasta ahora» ('ad 'A.tah), sin que la gramática hebrea indique duración ni motivo, solo la finalización de ambos procesos en el momento del habla.

Divergencias entre versiones

La Vulgata traduce 'av.de.Kha («tu siervo», H5650) como «frater tuus» («tu hermano»), mientras que el hebreo y la LXX (ho pais sou, «tu siervo/muchacho») coinciden en la designación de servidumbre. La LXX vierte Gar.ti («morar como forastero») con parōkēsa («habité junto a», de sentido similar de residencia temporal), y la Vulgata usa «peregrinatus sum» («peregriné»), ambas conservando la idea de estancia no permanente presente en el hebreo.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.