Génesis 31:30
וְעַתָּה הָלֹךְ הָלַכְתָּ כִּֽי־נִכְסֹף נִכְסַפְתָּה לְבֵית אָבִיךָ לָמָּה גָנַבְתָּ אֶת־אֱלֹהָֽי׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
וְעַתָּה֙ הָלֹ֣ךְ הָלַ֔כְתָּ כִּֽי־נִכְסֹ֥ף נִכְסַ֖פְתָּה לְבֵ֣ית אָבִ֑יךָ לָ֥מָּה גָנַ֖בְתָּ אֶת־אֱלֹהָֽי׃
νῦν οὖν πεπόρευσαι· ἐπιθυμίᾳ γὰρ ἐπεθύμησας εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός σου ἀπελθεῖν· καὶ ἵνα τί ἔκλεψας τοὺς θεούς μου;
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Esto, ad tuos ire cupiebas, et desiderio erat tibi domus patris tui: cur furatus es deos meos?
Entiendo que te hayas ido porque extrañabas mucho la casa de tu padre, pero ¿por qué tenías que robarte mis dioses?”
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Y ya que te ibas, porque tenías deseo de la casa de tu padre, ¿ por qué me hurtaste mis dioses?
Now you have gone off because you long for your father’s house. But why have you stolen my gods?”
✦ Qué dice el texto
Resumen
Labán reprocha a Jacob su partida repentina, reconociendo que actuó por el anhelo de volver a la casa paterna, pero le reclama el hurto de sus elohim («dioses», H0430J). La frase combina dos construcciones verbales enfáticas hebreas seguidas de una pregunta retórica introducida por lammah («¿qué?», H4100 + preposición).
Palabras clave
halokh halakhta — halokh («ir», H1980G) es infinitivo absoluto y halakhta es el perfecto conjugado; la repetición de la misma raíz refuerza la acción («irte, te has ido» / «ciertamente te has ido»). nikhsof nikhsaftah — misma construcción: infinitivo absoluto + perfecto nifal de kasaf («anhelar», H3700), reforzando el deseo expresado. ki («porque/si», H3588A) — partícula subordinante que introduce la causa de la partida. le-veit 'avikha — veit («casa», H1004M) en constructo con 'avi («padre», H0001G) y el sufijo -kha («tu»), formando la expresión «a la casa de tu padre». 'et-elohai — elohai es sustantivo masculino plural en constructo (H0430J) con sufijo -i («mi»); el marcador de objeto directo 'et (H0853) precede al término.
Lo que dice el texto
La frase se organiza en dos mitades paralelas mediante la duplicación de raíz verbal: primero halokh halakhta («ir, has ido») y luego ki nikhsof nikhsaftah («porque anhelar has anhelado»). Esta figura —infinitivo absoluto seguido del mismo verbo en forma finita— es un recurso morfológico del hebreo bíblico para intensificar la acción verbal, sin que exista un equivalente morfológico directo en español; las traducciones suelen resolverlo con adverbios («ciertamente», «mucho») o simplemente omitiendo el refuerzo.
La segunda parte del versículo introduce la acusación mediante lammah («¿por qué?»), seguida del verbo ganavta («robaste», H1589) en perfecto y el objeto directo marcado por 'et antes de elohai. El sustantivo elohai aparece morfológicamente en plural constructo (H0430J), forma que en hebreo bíblico puede referirse tanto a una divinidad singular como a una pluralidad de figuras divinas, según el contexto sintáctico y las concordancias verbales del pasaje.
Divergencias entre versiones
La LXX traduce el refuerzo verbal hebreo mediante ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησας («con deseo deseaste»), reproduciendo la construcción de raíz doblada para nikhsof nikhsaftah, pero no hace lo mismo con halokh halakhta, que vierte simplemente como πεπόρευσαι («has partido»), perdiendo el énfasis del primer par verbal.
La Vulgata simplifica ambas construcciones enfáticas: «ad tuos ire cupiebas» y «desiderio erat tibi» no reflejan la repetición de raíz del hebreo, sino que optan por una prosa continua sin marcar morfológicamente el refuerzo verbal.
Respecto a elohai, tanto LXX (τοὺς θεούς) como Vulgata (deos) y las traducciones al español (RV1909, BSB, SBLIBRE) coinciden en verterlo como plural («dioses»), en concordancia con la morfología plural del sustantivo hebreo H0430J en este contexto.
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.