Génesis 26:29

אִם־תַּעֲשֵׂה עִמָּנוּ רָעָה כַּאֲשֶׁר לֹא נְגַֽעֲנוּךָ וְכַאֲשֶׁר עָשִׂינוּ עִמְּךָ רַק־טוֹב וַנְּשַׁלֵּֽחֲךָ בְּשָׁלוֹם אַתָּה עַתָּה בְּרוּךְ יְהוָֽה׃

Interlineal hebreo

Toca una palabra para ver su ficha

El mismo versículo en cinco lenguas

Hebreo

אִם־תַּעֲשֵׂ֨ה עִמָּ֜נוּ רָעָ֗ה כַּאֲשֶׁר֙ לֹ֣א נְגַֽעֲנ֔וּךָ וְכַאֲשֶׁ֨ר עָשִׂ֤ינוּ עִמְּךָ֙ רַק־ט֔וֹב וַנְּשַׁלֵּֽחֲךָ֖ בְּשָׁל֑וֹם אַתָּ֥ה עַתָּ֖ה בְּר֥וּךְ יְהוָֽה׃

Griego (Septuaginta)

μὴ ποιήσειν μεθ’ ἡμῶν κακόν, καθότι ἡμεῖς σε οὐκ έβδελυεάεθα, καὶ ὃν τρόπον ἐχρήμεθά σοι καλῶς καὶ ἐξαπεστείλαμέν σε μετ’ εἰρήνης. καὶ νῦν σὺ εὐλογητὸς ὑπὸ κυρίου.

Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0

Latín (Vulgata)

ut non facias nobis quidquam mali, sicut et nos nihil tuorum attigimus, nec fecimus quod te læderet: sed cum pace dimisimus auctum benedictione Domini.

Español

júranos que no nos harás ningún daño, así como nosotros no te hemos tocado, sino que te hemos tratado bien y te dejamos ir en paz. ¡Tú eres el bendito de Yehová!”

Español clásico (Reina-Valera 1909)

Que no nos hagas mal, como nosotros no te hemos tocado, y como solamente te hemos hecho bien, y te enviamos en paz: tú ahora, bendito de Jehová.

Inglés

that you will not harm us, just as we have not harmed you but have done only good to you, sending you on your way in peace. And now you are blessed by the LORD.”

Qué dice el texto

Resumen

El versículo contiene la petición de Isaac formulada por Abimelec y sus acompañantes: que no les haga daño, sobre la base de que ellos no le tocaron y solo le hicieron bien al despedirlo en paz. Cierra con una declaración sobre Isaac: «ahora bendito de YHWH».

Palabras clave

  • ra'áh («aflicción: daño», H7451C) — sustantivo femenino singular, objeto de la acción condicional que se pide evitar.
  • neg'a'nú («tocar», H5060) — qal perfecto, 1ª persona plural: acción completada, «no te tocamos», con sufijo pronominal de 2ª persona (-kha) incorporado al verbo.
  • 'asínu («hacer», H6213A) — qal perfecto, 1ª plural: acción ya realizada, paralela estructuralmente a neg'a'nú, contrasta el «no hacer» con el «hacer solo bien».
  • neshalé·jajá («enviar: partir», H7971G) — piel narrativo (con vav consecutiva), 1ª plural con sufijo de 2ª persona: forma intensiva que indica una acción de despedida decidida, no meramente pasiva.
  • barúkh («bendecir», H1288) — qal participio pasivo masculino singular en forma constructa: describe un estado resultante («bendecido de/por»), no una acción en curso.

Lo que dice el texto

La frase se organiza mediante una construcción condicional introducida por 'im («si»), seguida de dos cláusulas comparativas paralelas encabezadas por ka'ashér («como»): una en negativo (lo' neg'a'nú-kha, «no te tocamos») y otra en positivo ('asínu 'immekha raq tov, «te hicimos solo bien»). Este paralelismo antitético refuerza el contraste entre la ausencia de daño pasado y la petición de ausencia de daño futuro. Ambos verbos comparativos están en perfecto qal, marcando acciones completadas que sirven de fundamento retórico a la petición condicional formulada en imperfecto (ta'aséh, «hagas»).

La secuencia narrativa continúa con la vav consecutiva sobre neshalé·jajá («y te enviamos»), verbo piel que aporta un matiz de intensidad o completitud a la acción de despedir, distinto del qal simple. La cláusula final, 'atáh 'atáh barúkh YHWH, presenta una estructura nominal sin verbo copulativo explícito: el pronombre 'atáh («tú») se repite fonéticamente cerca del adverbio 'atáh («ahora», misma transliteración pero distinta raíz y Strong), y el predicado es el participio pasivo barúkh en forma constructa, que en hebreo indica un estado («bendecido de YHWH») más que una acción verbal.

Divergencias entre versiones

La LXX traduce el verbo hebreo neg'a'nú («tocar», H5060) con ἐβδελυξάμεθα («aborrecer, detestar»), un campo semántico distinto al de contacto físico que presenta el hebreo. La Vulgata, en cambio, usa attigimus («tocamos»), más cercana al sentido literal hebreo. En la cláusula final, el hebreo presenta el participio pasivo barúkh («bendecido») en construcción nominal simple, mientras que la Vulgata añade el participio auctum («acrecentado»), elemento que no aparece explícito en la secuencia de palabras hebreas dadas.

Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.