Deuteronomio 4:32
כִּי שְׁאַל־נָא לְיָמִים רִֽאשֹׁנִים אֲשֶׁר־הָיוּ לְפָנֶיךָ לְמִן־הַיּוֹם אֲשֶׁר בָּרָא אֱלֹהִים׀ אָדָם עַל־הָאָרֶץ וּלְמִקְצֵה הַשָּׁמַיִם וְעַד־קְצֵה הַשָּׁמָיִם הֲנִֽהְיָה כַּדָּבָר הַגָּדוֹל הַזֶּה אוֹ הֲנִשְׁמַע כָּמֹֽהוּ׃
✦ Interlineal hebreo
Toca una palabra para ver su ficha
✦ El mismo versículo en cinco lenguas
כִּ֣י שְׁאַל־נָא֩ לְיָמִ֨ים רִֽאשֹׁנִ֜ים אֲשֶׁר־הָי֣וּ לְפָנֶ֗יךָ לְמִן־הַיּוֹם֙ אֲשֶׁר֩ בָּרָ֨א אֱלֹהִ֤ים׀ אָדָם֙ עַל־הָאָ֔רֶץ וּלְמִקְצֵ֥ה הַשָּׁמַ֖יִם וְעַד־קְצֵ֣ה הַשָּׁמָ֑יִם הֲנִֽהְיָ֗ה כַּדָּבָ֤ר הַגָּדוֹל֙ הַזֶּ֔ה א֖וֹ הֲנִשְׁמַ֥ע כָּמֹֽהוּ׃
ἐπερωτήσατε ἡμέρας προτέρας τὰς γενομένας προτέρας σου ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἧς ἔκτισεν ὁ θεὸς ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ ἕως ἄκρου τοῦ οὐρανοῦ, εἰ γέγονεν κατὰ τὸ ῥῆμα τὸ μέγα τοῦτο, εἰ ἤκουσται τοιοῦτο·
Texto griego de la edición Swete, CC BY-SA 4.0
Latín (Vulgata)
Interroga de diebus antiquis, qui fuerunt ante te ex die quo creavit Deus hominem super terram, a summo cælo usque ad summum ejus, si facta est aliquando hujuscemodi res, aut umquam cognitum est,
Porque pregunta ahora de los días pasados, que fueron antes de ti, desde el día en que Dios creó al hombre sobre la tierra, y desde un extremo del cielo hasta el otro, si ha habido algo tan grande como esto, o se ha oído como esto?
Español clásico (Reina-Valera 1909)
Porque pregunta ahora de los tiempos pasados, que han sido antes de ti, desde el día que crió Dios al hombre sobre la tierra, y desde el un cabo del cielo al otro, si se ha hecho cosa semejante á esta gran cosa, ó se haya oído otra como ella.
Indeed, ask now from one end of the heavens to the other about the days that long preceded you, from the day that God created man on earth: Has anything as great as this ever happened or been reported?
✦ Qué dice el texto
Resumen
El versículo formula una invitación a indagar en el pasado más remoto —desde la creación del hombre hasta los confines del cielo— si ha ocurrido o se ha oído algo comparable al hecho que el texto califica como «esta gran cosa». La construcción es interrogativa y retórica, marcada por dos preguntas paralelas introducidas por partícula interrogativa.
Palabras clave
sha'al («preguntar», H7592) — imperativo qal masculino singular: es una orden directa a indagar, reforzada por la interjección na' («por favor», H4994) que suaviza o intensifica la exhortación.
bara («crear», H1254A) — qal perfecto 3ª persona masculina singular, con 'Elohim («Dios», H0430G) como sujeto: acción completada, el sujeto gramatical es plural en forma pero rige verbo singular.
niheyah («ser», H1961) — nifal perfecto 3ª persona masculina singular: la forma nifal (pasiva/reflexiva) matiza el verbo «ser/suceder» dándole sentido de «haber acontecido», distinto del qal usado en la posición 8 (hayu).
davar («palabra/cosa», H1697O) — sustantivo masculino singular con artículo determinado y adjetivo gadol («grande», H1419A): «esta cosa grande», objeto de comparación.
ha (H9008) — partícula interrogativa, prefijada dos veces (posiciones 34 y 43) para introducir cada una de las dos preguntas retóricas paralelas.
Lo que dice el texto
La frase se organiza en dos bloques: primero una serie de complementos temporales y espaciales (desde los «días primeros», yamim rishonim, H3117G+H7223H, hasta «el extremo de los cielos», ketzeh hashamayim, H7097A+H8064, repetido dos veces con estructura «de... hasta...»), y luego dos preguntas retóricas paralelas introducidas ambas por la partícula interrogativa ha (H9008): «¿niheyah...?» («¿ha sucedido...?») y «¿nishma'...?» («¿se ha oído...?», H8085G, también en nifal perfecto). El paralelismo sintáctico entre ambas preguntas —mismo tiempo verbal, misma voz nifal, mismo sujeto implícito— refuerza la simetría retórica: un evento que puede tanto «suceder» como «oírse», dos verbos de percepción distintos (ocurrencia y transmisión oral) aplicados al mismo referente, «esta cosa grande» (ha-davar ha-gadol ha-zeh).
El uso del nifal en niheyah y nishma' frente al qal hayu (posición 8) marca un contraste morfológico: el primero describe una condición pasada («que existieron antes de ti»), los segundos formulan la pregunta central en voz pasiva/media, sin agente explícito.
Divergencias entre versiones
El hebreo formula dos preguntas retóricas explícitas mediante la partícula interrogativa ha (posiciones 34 y 43: «¿ha sucedido...? ¿se ha oído...?»). La LXX conserva la estructura interrogativa con εἰ («si») en ambos casos, más cercana a una condicional que a una pregunta directa. La Vulgata, en cambio, transforma la sintaxis: usa «si facta est aliquando... aut umquam cognitum est», con aliquando y *umquam» que introducen matices temporales de indefinición no explícitos en el hebreo. El imperativo inicial sha'al-na' («pregunta, por favor») se traduce en LXX como *ἐπερωτήσατε» (plural imperativo), mientras que el hebreo usa singular masculino, y la Vulgata mantiene el singular con «Interroga».
Esta explicación describe el texto con datos lingüísticos; no añade doctrina ni interpretación confesional.